เนื่องจากวันนี้ วันที่ 27 พค. 2553 เป็นวันมรณกรรมของ อาจารย์ปยุต เงากระจ่าง
ผมขอแสดงความไว้อาลัย และแสดงความเสียใจในการสูญเสียบุคลากรที่มีอิทธิพลสร้างสรรค์การ์ตูนไทย
ในรุ่นผมได้ตื่นตาตื่นใจกับการ์ตูนภาพยนตร์ไทยเรื่องสุดสาคร ในสมัยนั้นตื่นตาอลังการมากๆครับ

เนื้อหาภาพยนตร์ปัจจุบันคนที่พลาดดูในยุคนั้นน่าจะพอหาได้ในยูทูปบ้าง จะเห็นว่าสำหรับในยุคนั้นเป็นการ์ตูนอนิเมที่ไม่ธรรมดาเลยครับ

หมายเหตุ มีเรื่องเกี่ยวกับข้อมูลของท่านบางเรื่องเป็นที่ถกเถียงในทวิตเตอร์ว่าภาพยนตร์เรื่องเหตุมหัศจรรย์เป็นอนิเมชั่นเรื่องแรกของเอเชียด้วยหรือไม่ ผมเข้าใจว่าอาจจะเป็นความคลาดเคลื่อนและเข้าใจผิดกันในอนาคตถ้าไม่เขียนถึงไว้สักหน่อยให้ชัดๆ จึงขออนุญาตเรียบเรียงข้อมูลเท่าทราบให้ไว้ดังนี้ โดยส่วนตัวผมเห็นว่า ภาพยนตร์เรื่องนี้ไม่ได้เป็นอนิเมชั่นเรื่องแรก ของเอเชีย แต่ถ้าหากนับว่าเป็น color animation film ภาพยนตร์การ์ตูนอนิเมชั่นสีเรื่องแรกที่ได้ฉายในโรงภาพยนตร์จริงๆ น่าจะนับได้ ตามลำดับเงื่อนเวลาที่แสดงให้เห็นตามนี้ครับ

ตามข้อมูลอ้างอิงที่มีหลักฐานปัจจุบัน หรืออนิเมชั่นชิ้นแรกของโลก และของเอเชีย (เนื่องจากค้นพบในเอเชีย) World’s Oldest Animation ที่ค้นพบโดยชาวอิตาเลียน พบในประเทศอิหร่านครับ เป็นภาพแกะกระโดดเล็มใบไม้ บนภาชนะที่ถ้าหมุนแล้วจะเห็นตามภาพบน

ข้อมูลอ้างอิง http://www.cais-soas.com/News/2008/March2008/04-03.htm

คราวนี้มานับเฉพาะอนิเมชั่นฟิลม์ และอนิเมชั่นฟิลม์สี

1.animation film อนิเมชั่นเรื่องแรกของโลก

สร้างเสร็จในวันที่ 17 สค.ปี 1908 Émile Cohl จากฝรั่งเศสทำอนิเมชั่นเงียบเรื่องแรกของฝรั่งเศสเรื่อง Fantasmagorie และทาง IMdb ให้เครดิตว่าเป็นอนิเมชั่นเรื่องแรก

2.animation film อนิเมชั่นเรื่องแรกของเอเชีย สร้างเสร็จในปี 1917 ชื่อเรื่อง Imokawa Mukuzo Genkanban no Maki สร้างโดย Oten Shimokawa บางส่วนใช้วิธีเริ่มต้นวาดโดยใช้ชอล์กบนกระดานดำ และการพิมพ์ภาพพื้นดำบนกระดาษขาว แล้ววาดทับด้วยสีขาว (ความยาวไม่ทราบชัด ทราบแต่ว่าสั้นมากไม่เกิน 1 นาที)

(นอกจากนั้นมีการค้นพบว่ามีอนิเมชั่นสั้นๆอีก 1 ชิ้นในเกียวโต เป็นอนิเมสั้นๆขนาด 3 วิ ของ Katsudō Shashin (ที่น่าจะทำขึ้นในปี 1907 )

3.color animation film ภาพยนตร์การ์ตูนสีเรื่องแรกของไทย เรื่องเหตุมหัศจรรย์ ฉายในโรงหนังศาลาเฉลิมไทย ในวันที่ 13 เมษายน 1955 เป็นภาพยนตร์ขนาด ขนาด 16 มม. (ความยาว 12 นาที) เป็นภาพยนตร์การ์ตูนสีที่ได้ฉายในโรงหนังเรื่องแรกของไทยในวันที่ 13 เมษายน 1955 ในปี 1957 จึงได้รับการนำออกฉายสู่สาธารณชนอีกครั้ง ประกอบในรายการฉายภาพยนตร์เรื่อง ทุรบุรุษทุย ของ ส.อาสนจินดา ณ โรงภาพยนตร์บรอดเวย์ พระนคร

4.color animation film ภาพยนตร์การ์ตูนสีเรื่องแรกของญี่ปุ่น เรื่องนางพญางูขาว The Tale of the White Serpent ออกฉายในเดือนตุลาคม 1958 ครับ เฉือนทำเสร็จก่อนอีกเรื่องหนึ่งคือ Magic Boy ที่ออกฉายในเดือน ธค. 1959

จากข้อมูลนี้ลองพิจารณาเทียบดูกันนะครับว่า เรื่องใดมาก่อนเรื่องใดดูครับ
นอกจากนั้นยังนับอนิเมชั่นทางทีวีเรื่องแรก อนิเมชั่นสีทางทีวีเรื่องแรก แยกย่อยไปอีกได้
พูดง่ายๆขึ้นอยู่กับว่าเราจะตั้งนับแบบใดเท่านั้นเอง

เหตุการณ์พิเศษที่ อ.ทาเคะฮิโกะ อิโนอุเอะ แกวาดส่งท้ายตอนจบ slam dunk บนกระดานดำ น้อยคนคงจะได้เห็นภาพจริงบนกระดานดำนะครับ เพราะส่วนใหญ่จะเห็นเป็นภาพที่กลับเป็นขาวดำแล้ว ก็ถือโอกาสเอามาฝากให้ดูกันจะๆ ไว้รำลึกถึงเรื่องนี้ที่เป็นตำนานเรื่องนึงในหัวใจร่วมกันครับ

Slam dunk 10 Day after

ไม่พอไม่จุใจต้องดูอันนี้ครับ ภาพ อ.อิโนอุเอะเองตอนงานโปรเจคในตำนานนี้เริ่ม
ไปสัมผัสให้จุใจเลย ที่จริงแล้วตอนนี้มีรวมผลงานเป็นหนังสือพร้อม DVD ใครที่รักเรื่องนี้มีโอกาสก็ไปหามาสะสมกันเถิดครับ

แต่ก็นั่นแหละเรื่องความรักความชอบเป็นเรื่องของการแบ่งปัน
เอาไปเล่าต่อๆกันในหมู่คนที่ชื่นชอบด้วยกันมันก็มีความสุข

สุดท้ายก่อนวันปีใหม่ วันที่ 29 ธันวาปีที่แล้วก็แวะไปเรื่องนี้ดูมาจนได้ครับ
ปกติมีหนังไทยจำนวนไม่มากที่เลือกดู และการไปดูหนังเรื่องนี้ ไม่ผิดหวัง

October Sonata ดูเป็นงานศิลปะมากกว่างานภาพยนตร์สักนิดนะครับ
ยิ่งถ้าใครเป็นคนชอบอ่านหนังสือภาษาสวยๆ และนวนิยายสมัยศรีบูรพา
ผมว่าหนังเรื่องนี้ถ่ายทอดภาษาสวยๆผ่านมุมมองกล้องออกมาตลอดเวลา
เป็นหนังที่สวย และปราณีตจนรู้สึกได้ไปถึงชุดแต่ละชุดที่สวมใส่ในเรื่อง
โดยเฉพาะชุดที่นางเอกใส่

จุดเด่นของหนังมีหลายข้อในด้านงานศิลป์ และรู้สึกได้ชัดว่าเป็นหนังที่ได้รับแรงบันดาลใจ
จากหนังสือเรื่องสงครามชีวิต ของศรีบูรพา ชนิดถ้าใครเคยอ่านจะซึมซับเรื่องนี้ได้เต็มอิ่มทีเดียว
หรือน่าจะมีอีกหลายคนที่คิดว่าดูหนังจบแล้วน่าจะลองไปหาหนังสือเล่มนี้อ่านสักรอบก็เป็นได้

แต่คงไม่ใช่ง่ายที่เด็กรุ่นใหม่จะอ่านสงครามชีวิต หรือดูหนังเรื่องนี้ในประสบการณ์ที่เท่ากันกับคนทำ
จึงมีมุมต่างระหว่างคนต่างยุคพอสมควรในการสื่อสารศิลปะที่ประทับใจในแต่ละช่วงวัย

เรื่องราวของแสงจันทร์เปิดตัวในวันที่ 8 ตุลาคม 2513 อันเป็นวันที่มีความหมายชั่วชีวิต
เพราะเป็นวันที่เธอล่องลอยนึกอยากไปถึงอ่าวดงตาลที่มิตร ชัยบัญชาตกเฮลิคอปเตอร์เสียชีวิต
โดยไปกับคนแปลกหน้าที่เป็นชายหนุ่ม

ความพิศวงที่สงสัยว่าทำไมเด็กสาวอายุเท่านี้จึงกล้าทำแบบนั้นค่อยๆคลี่คลายออกมา
จากร่องรอยกลางหลังและประวัติชีวิตเด็กกำพร้าที่อาศัยอยู่กับป้า และไม่ได้รับการศึกษา

จุดเริ่มของแสงจันทร์จากที่อ่านหนังสือไม่ออก ไปสู่แรงบันดาลใจในการขวนขวายเรียนรู้หนังสือ
และจบลงที่การเป็นนักเขียน สื่อถึงความเปลี่ยนแปลงและความหักเหชีวิตของแสงจันทร์โดยอาจไม่มีใครสังเกต
การพบกันระหว่างแสงจันทร์กับรวีส่งผลกระทบต่อความประทับใจของแสงจันทร์และเปลี่ยนแปลงชีวิตของเธอ
ไม่ต่างกับการที่แสงจันทร์ได้พบลิ้ม หรือสมชาย แต่เป็นคนละด้าน

ไม่แปลกสำหรับคนที่เคยมีรักประทับใจแรกพบสักครั้งนึงในชีวิตมาก่อนจะดูหนังเรื่องนี้ได้อย่างรู้เรื่องและซึมซับ
แต่สำหรับคนที่ไม่มีความรักแบบนี้ อาจตั้งคำถามด้วยความงุนงงสงสัยว่า
คนเราจะรักใครได้เพียงชั่วขณะเวลาที่เจอกันได้หรือ? นั่นคือความต่างที่ทำให้ตัวหนังแยกกลุ่มผู้ดูออกเป็นสองด้าน
เนื่องจากความลุ่มลึกและดำดิ่งของบทในด้านของความรักที่เกิดจากการพบกันชั่วคืน มีผลต่อประสบการณ์ผู้ดู 2 แบบ
อย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้

การนำเสนอของหนังแบ่งแยกตลาดคนดูด้วยตัวหนังเองโดยไม่รู้ตัว
รักที่รอและผกผัน บทเศร้า ซึ้ง และหักเห ของตัวเอก เป็นมุมส่วนหนึ่งของประสบการณ์รักของคนไม่ใช่ทั้งหมด
บางกลุ่มที่รักอีกแบบย่อมไม่ซึมซับความละเอียดอ่อนของความรักแบบ “รอ”

ถ้าจะพูดว่า October Sonata เป็นหนังสือเล่มหนึ่ง ภาพยนตร์เรื่องนี้ก็ถ่ายทอดออกมาได้อย่างหมดจดทุกกระเบียดนิ้ว
อาจเพราะว่าคนเขียนบทและผู้กำกับเป็นคนๆเดียวกัน แต่ความแตกต่างระหว่างบทบาทของผู้เขียนบท กับผู้กำกับ
ก็คือความต่างของบทบาทในการกลั่นกรองบทภาพยนตร์ให้เป็นภาพยนตร์ การถ่วงดุลตรงนี้หายไป
การถ่ายทอดเรื่องราวจากมุมของคนที่มีประสบการณ์ในช่วงเวลานั้น
ทำให้ละเลยมุมมองกลุ่มคนรุ่นใหม่ที่โตไม่ทันยุคนั้น และเฝ้ามองบางตอนด้วยความฉงนและตามไม่ทัน
ในขณะที่คนรุ่นนั้นแค่เห็นปี พศ. แค่นั้นมโนภาพหลายภาพก็ผุดเด่นขึ้นมาในความทรงจำ

แต่ด้วยความที่ลุ่มลึกและปราณีตจริง หนังจึงกลายเป็นศิลปะที่มีผู้เสพเฉพาะกลุ่ม
หรือเรียกได้ว่าดี แต่ไม่ตลาด และถึงไม่ตลาดแต่ก็ดีใช้ได้ที่จะจัดเป็นศิลปะ

ที่จริงสำหรับผมยังมีคำถามมากมาย เช่น
ทำไมระวีไม่ปลุกแสงจันทร์ในเช้านั้น
ทำไมเมื่อเจอกันแล้ว ทั้งคู่จึงไม่นัดเจอกันที่กรุงเทพ หรือขอที่อยู่ที่ติดต่อกัน
หรือไม่ตระหนักรู้ว่าการนัดวันแบบนี้มันคลาดเคลื่อนได้ง่ายดายในยุคสมัยที่เราไม่มีมือถือ
หรือเพราะว่านิสัยของผมกับตัวเอกในเรื่องไม่เหมือนกัน จึงทำให้เกิดคำถามในใจขึ้น?

แต่ที่ต้องยอมรับคืองานชิ้นนี้ คนเขียนบทใจร้าย และเรียกน้ำตาผมกับแฟนได้ในที่สุด
คำตอบที่ผมได้คือ ทั้งคู่ไม่ได้เกิดมาคู่กัน และไม่ได้เกิดมาเพื่อใช้ชีวิตร่วมกัน
เพียงแต่เส้นทางชีวิตผ่านมาพบเพื่อ “รัก”

รักที่หักเห โดยที่มีความประทับใจชั่วเสี้ยววันเป็นตัวฉุดรั้ง
และคลาดกันคราวแล้วคราวเล่า ราวกับคนเขียนช่างใจร้ายเหลือเกิน
ให้เวลากับความสุขของทั้งสองคนอย่างเต็มอิ่มในชีวิตสักครั้งก็ไม่ได้

แต่คำตอบนั้นอาจอยู่ในหนังสือในเรื่องที่ชื่อว่า สงครามชีวิต ของ “ศรีบูรพา”

งาน FUYUSHIMA BY ASAHI SUPER DRY

ร่วมสัมผัสประสบการณ์ใหม่กับเทศกาลเบียร์กลางสายลมหนาวสไตล์เกาะญี่ปุ่น กลางสยามสแควร์ในงาน FUYUSHIMA BY ASAHI SUPER DRY กันครับ

ปลายปีได้รับเชิญไปงานอาซาฮีครับ ใครว่างๆ อยากเจอกัน นึกอยากจิบเบียร์นั่งเล่นด้วยกันบ้าง เรียนเชิญครับ

ในงานนี้ ทางอาซาฮี เขาของานสะสมไปโชว์ด้วยครับ
ก็มีของสะสมที่เก็บไว้ ของที่ได้จากการแข่งแฟนพันธุ์แท้
ที่ได้จากเพื่อนๆ พี่ๆ น้องๆ และไปหาซื้อมาเพิ่มเติมบ้าง

น่าเสียดายที่ของหลักๆสำคัญๆไปกับไฟไหม้เสียหมด
ไม่งั้นคงจะเอาร่วมรำลึกบรรยากาศได้มากกว่านี้อีกเยอะมากๆ

การ์ตูนหลักๆ ที่เอาไปก็คือในชุดนี้ครับ
10 หัวข้อ เกี่ยวกับกับการ์ตูนญี่ปุ่นเรื่องแรก ในความทรงจำของผม

แต่ที่แน่ๆก็จะได้เห็นชุดหายากๆ หรือหาเห็นยากๆ เท่าที่จะหามาได้และทางอาซาฮีมีที่ให้วาง (อายแหะ ดีที่ยังมีของโชว์เขาได้เหลืออยู่บ้าง)

อย่าง ผลงานเขียน ของ อ.เทตสึกะโอซามุ เกือบทั้งหมดที่ตีพิมพ์ในบ้านเราตั้งแต่งานยุคต้นอย่าง เจ้าหนูปรมาณู สิงห์น้อยเจ้าป่า เจ้าหญิงอัศวินที่เป็นต้นกำเนิดการ์ตูนโชโจในเวลาต่อมา งานยุคกลางอย่างแบลคแจค และงานยุคปลายอย่าง ฮิโนโทริ

รวมไปถึงงานคลาสสิคอย่างหน้ากากเสือ รถด่วนกาแลคซี่ 999 ฯลฯ

ที่ขาดไม่ได้คืองานของ อ.ฟูจิโอะ ฟูจิโกะ ผู้เขียนโดราเอมอน  และงานเขียนอย่าง ผีน้อยคิวทาโร่ เล่มแรก ตำรวจกาลเวลา เอสเปอร์มามิ เออิชิยอดสมองกล และตุ๊กตาขนาด 1:1 ของโกโรสุเกะ ที่เป็นลิมิทเต็ดดิชั่น 300 ตัวในโลก ไปจนถึงงานชิ้นสุดท้ายอย่างอุลตร้าบี

พิเศษมากๆคืองานสะสมที่ผมได้รับมาจากพี่เปา วัชรพันธ์ เป็นของขวัญ คือ สิงห์น้อยเจ้าป่า การ์ตูนญี่ปุ่น พิมพ์ลิขสิทธิ์เรื่องแรกของไทย รวมไปถึงน้องอายากะ คุณแมวดำ น้องคนขมๆ คุณทุเรียนกวน คุณเบิร์ท และผองเพื่อนในพันทิปห้องการ์ตูนมาช่วยตามรอยการ์ตูน เก็บร่องรอยประวัติศาสตร์การ์ตูนตลอด 1 ปีเต็ม ฯลฯ

่ว่างๆไปเดินเล่นกันครับ ที่ลานสยามดิสคัพเวอรี่ ปลายปีนี้

กำหนดการดังนี้ครับ

14-21 พ.ย. 52 Japanese Retro Bike
“จากคุณภาพการออกแบบ…สู่ความอมตะ”

ทุกวันเสาร์ ผู้เข้าร่วมงานจะได้สัมผัสรถมอเตอร์ไซค์ญี่ปุ่นสุดคลาสสิก ที่ถูกสร้างสรรค์ให้มีสมรรถนะทัดเทียมกับรถมอเตอร์ไซค์ระดับสุดยอดจากซีกโลกตะวันตก กับขนาดที่เล็กกว่า ที่หาดูได้ยากหลากหลายรุ่นจากกูรูนักสะสมชาวไทย

26 พ.ย. – 6 ธ.ค. 52
Japanese Martial Arts “วัฒนธรรมการต่อสู้…ที่โลกอยากเรียนรู้”

ชมศิลปะการต่อสู้ ทั้ง เคนโด้ อะคิโด้ ยูโด ซามูไร คาราเต้ และคิวโด้ พร้อมให้สัมผัสอุปกรณ์จริง ศาสตร์แห่งการดีไซน์ในแบบญี่ปุ่น ตำนานและประสิทธิภาพที่โลกแห่งศิลปะป้องกันตัวต้องยกย่อง พร้อมชมคลิปหนังยอดฮิตที่นำศิลปะการต่อสู้เข้าร่วมแสดง อาทิ Kill Bill

10 – 20 ธ.ค. 52
Japanese Cartoon Hero “ความทรงจำในวัยเยาว์…สัมผัสได้จริงที่นี่”

ความทรงจำในวันวาน จะถูกรื้อฟื้นให้ชัดเจนขึ้น พบคุณสมบุญ เกรียงอารีกุล แฟนพันธุ์แท้ไอ้มดแดง และคุณจีระนันท์ จิระบุญยานนท์ แฟนพันธุ์แท้การ์ตูนญี่ปุ่นยุคคลาสสิค ผู้สะสมความรู้และเรื่องราวในอดีตมากมายที่จะเตือนภาพความทรงจำให้กลับมาอีกครั้งหนึ่ง

และนักเขียนการ์ตูนไทย เอกสิทธิ์ ไทยรัตน์ ที่จะมาโชว์วาดการ์ตูนให้ชมกันสดๆ ทีมนักพากษ์การ์ตูนตัวจริงเสียงจริง

และพลาดไม่ได้กับกับการโชว์สุดยอดของสะสม อาทิ รวมแผ่นเสียงไวนิล หนังการ์ตูนสุดฮิตกว่า 50 ปีที่ผ่านมา แผ่นเสียงเพลงการ์ตูนตั้งแต่อดีตถึงปัจจุบัน พร้อมเปิดให้ชมกันสดๆ ภายในงาน นอกจากนี้ ยังได้พบกับตัวจริงหนังสือการ์ตูนที่มีอายุกว่า 40 ปี หุ่นโกโรสุเกะ ชุดลิมิทอิดิชั่น ที่มีเพียง 300 ตัวในโลก การ์ตูนลิขสิทธิ์เล่มแรกของไทย และการ์ตูนในตำนาน

21 ธ.ค. 52 – 7 ม.ค. 53
Japanese Movie Hit “วัฒนธรรมบนแผ่นฟิล์ม…อารมณ์ที่แตกต่าง”

กับผู้กำกับชื่อดัง พิง ลำพระเพลิง ที่จะมาพูดถึงเสน่ห์หนังญี่ปุ่น พร้อมจับเข่าดูหนังญี่ปุ่นสุดคลาสสิกเรื่อง Always และยังมีหนังญี่ปุ่นสุดประทับใจที่หาดูได้ยากให้สัมผัสมุมมองที่แตกต่างจากแผ่นฟิล์มของเกาะญี่ปุ่นได้ทุกวัน

เล่าขำๆนะครับ วันก่อนมีสายๆนึงโทรมาถามผมว่า
จะหาภาพตัวการ์ตูนญี่ปุ่นดื่มเบียร์อาซาฮีได้ที่ไหน

ที่จริงคำถามนี้เปิดประเด็นโจทย์ใหม่ๆให้ผมอย่างที่ไม่เคยคิดถึงมาก่อน
เพราะที่จริงแล้วเบียร์เป็นของคู่กันกับคนญี่ปุ่นอย่างนึง

และแน่นอนมันก็สะท้อนออกมาในการ์ตูนซึ่งถอดแบบมาจากสังคมญี่ปุ่นด้วยเช่นกัน
คนแรกที่ผมนึกถึงก็คือ อ.อาดาจิ แต่รายนี้ ถ้าคนไม่เคยสังเกตจะไม่รู้ว่า
อ.อาดาจิ แกมักจะวาดเบียร์อะไรลงไปเสมอๆ

ซึ่งยุคต้นๆลองกลับไปค้นๆดูจะเห็นว่า ถ้ามีเบียร์ในเรื่องของ อ.อาดาจิเมื่อไหร่ มียี่ห้อเดียว
คือ ภาพเบียร์ที่เห็นก็จะเป็นเบียร์ที่มีตราดาวแดง หรือไฮเนเก้น เป็นประจำครับ

ชะรอยหรือว่าอาจารย์ท่านไหนชอบดื่มเบียร์อะไร ก็จะวาดภาพเบียร์ที่ชอบหรือปล่าวก็ไม่ทราบ

ในโดราเอมอนเอง ฉากที่คุณพ่อโนบิตะดื่มเบียร์ในตอนเลิกงาน มักจะเป็นฉากที่คุ้นตาบ่อยๆ

แต่ถ้าพูดถึงเบียร์อาซาฮีแล้ว

การ์ตูนเรื่องแรกที่ผมนึกถึงก็คือ จอมเกบลูส์ หรือ อย่างนี้สิบลูส์

เพราะดูเหมือนว่าจะเป็นการ์ตูนเรื่องแรกและเรื่องเดียวที่ใช้ตึกอาซาฮีเป็นฉาก

ในฉากสำคัญที่มาเอดะบุกไปถึงอาซาคุสะ ถิ่นของยาคุชิจิ ซึ่งเป็น 1 ใน 4 จตุรเทพ
และเป็นฉากคลาสสิคฉากนึงที่ตอนไปญี่ปุ่นยังอยากจะถ่ายรูปในมุมมองฉากเดียวกันมาเป็นที่ระลึกเลยครับ

มาเอดะ ไทซอน แห่งคิจิโยยิ จอมเกบลูส์ เล่ม 19 ฉากหลังตึกเบียร์อาซาฮี

ในการ์ตูนคลาสสิคมีไม่มากที่จะมีฉากดื่มเบียร์ในการ์ตูนระดับโชเนน
แต่มักจะอยู่ในระดับเซย์เนน หรือระดับผู้ใหญ่มากกว่า

เช่นใน ซิตี้ฮันเตอร์ ก็มีฉากที่ ซาเอบะ เรียว ดื่ม เบียร์อาซาฮี ด้วยเหมือนกันอยู่ภาพหนึ่งครับ

ซาเอบะ เรียว กับเบียร์อาซาฮี 229-230 No.21

การติดตามร่องรอยความทรงจำกับการ์ตูนที่เราอ่านมันสนุกดีนะครับ เมื่อมีคำถาม คำคิดก็ไหลแล่น และเรื่องที่มีเบียร์อาซาฮีในการ์ตูนยุคคลาสสิคก็เป็นโจทย์ที่ท้าทายดี

เช่นภาพนี้ ให้ทายว่ามาจากเรื่องอะไร

ฺBlue blood by Haruto Umezawa No.8 S.74

นอกจากนั้นในการ์ตูนเรื่องโปรดอีกหลายเรื่องของผมก็มีเช่นกันครับ
(ทำไมคนอื่นหากันไม่เจอนะ)

GTO lesson 53 No.7

ขนาดเรื่อง GTO
โอนิซึกะ ครูโคตรเท่คนนึงที่ผมชอบจริงๆ ..555

ยังมีฉากฉากดื่มเบียร์อาซาฮีเลยครับ

ซึ่งสิ่งแตกต่างก็คือ  บ้านเราบางคนที่ไม่ได้อ่านการ์ตูน
อาจยังจะแยกการ์ตูนคนโต กับการ์ตูนเด็กไม่ออก

ที่จริงในบ้านเราน่าจะมี”ที่สำหรับการ์ตูนสำหรับคนโตๆ” ไปเลย
แล้วจำกัดการอ่านด้วยเรต และเข้มงวดกับการใช้เรตในการอ่านจริงๆ
ซึ่งมันจะทำให้แยกแยะกันได้อีกระดับหนึ่ง

เพราะสำหรับการ์ตูนญี่ปุ่น ไม่ใช่การ์ตูนสำหรับเด็กอย่างเดียวมานานแล้ว
และในญี่ปุ่นการแบ่งเรตเข้มงวดขนาดว่าถ้าคุณหน้าเด็กก็ต้องแสดงบัตรประชาชน
หรือแม้แต่นักท่องเที่ยวหน้าเด็กก็ต้องแสดงหลักฐานเช่นพาสปอร์ตให้ดูก่อน

นึกๆไปรายละเอียดเล็กๆในเรื่องแบบนี้ สะท้อนรสนิยม ความคิด ความสนใจของคนเขียนเหมือนกันนะครับ

อีกเรื่องนึงเป็นเกร็ดที่ถ้าไม่เล่าจะไม่รู้ก็คือ เมื่อก่อนนั้นเบียร์อาซาฮีก็เคยอยู่ในช่วงหัวเลี้ยวหัวต่อมาก่อน และในยุคนั้น เบียร์อาซาฮีเอาตัวรอดได้สำเร็จด้วย Super dry ที่ถูกปากคนญี่ปุ่น จนเป็นที่ยอมรับและตีตลาด (ได้กินทันยุคนั้นพอดีตอนที่คุณแม่ให้ไปครั้งแรก)

ในฐานะที่การ์ตูนญี่ปุ่นที่เขียนขึ้นในแต่ละยุคเป็นตัวสะท้อนถึงรสนิยมของญี่ปุ่น
เราจึงเห็นเบียร์อาซาฮีในยุคคลาสสิคต้นๆ มาจนถึงปัจจุบัน เห็นเงาของญี่ปุ่น รสนิยม ฯลฯ
อยู่ในการ์ตูนที่เราอ่าน ซึ่งสะท้อนช่วงปีที่ก้าวสู่ความสำเร็จของอาซาฮีจนถึงปัจจุบันครับ

ขอบคุณสำหรับคนที่ตั้งคำถาม
และขอบคุณสำหรับคำถามในแง่มุมแปลกจนมีเรื่องมาเขียนเล่าในบลอกครับ

เอาตามเท่าที่ทราบนะครับ พยายามยึดตามที่มีข้อมูลอ้างอิงเป็นหลักไว้ก่อน

หนังสือการ์ตูนญี่ปุ่นแปลไทยเรื่องแรกคือเรื่องอะไร สำนักพิมพ์อะไร ในปีไหน

ตอบข้อนี้ต้องแบ่งเป็น 2 แบบ
1 แบบแรก ก๊อปมือ (ลอกลายเส้นกระดาษไข พิมพ์บล็อค)

เป็นช่วงบุกเบิกตั้งแต่ปี 2510-2514 ก่อนเข้ายุคทองของรุ่นใหญ่รุ่นแรก

จุดเริ่มต้นเท่าที่ผมทราบและอยากให้คอการ์ตูนรุ่นหลังรู้ก็คือ
ในปี 2508 เป็นจุดเริ่มต้นของ เจ้าของนามปากกานักเขียนท่านหนึ่ง
ที่ผมอยากเผยแพร่ให้รุ่นใหม่ๆทราบว่าเขาคือ ตำนานหน้าหนึ่งของเมืองไทย นั่นคือ คุณไพบูลย์ วงศ์ศรี

คนคนๆนี้แหละที่เปิดศักราชการพิมพ์การ์ตูนญี่ปุ่นในบ้านเรา
แต่กว่าที่จะเป็นรูปเป็นร่างจริงๆ ก็ในปี 2509 และออกผลงานชิ้นแรกในปี 2510

ช่วงเวลานั้น ก็คงจะเป็น พิริยะสาส์น โดยพี่ตะวัน กับพี่ทวีพัฒน์​ ​และการ์ตูนเด็ก โดยคุณไพบูลย์ ตั้งแต่ช่วงปี 2510 ที่เล่า เป็นคนนำเทคนิคก๊อปมือ(ภาษาผมเอง)มาใช้ (เขียนลอกลายบนกระดาษไข) เรื่องที่แปลมาบางทีมีต่างจากต้นฉบับเหมือนกัน เลยไม่รู้จะนับดีไหม แต่มันก็เป็นประวัติศาสตร์หน้านึงที่ควรจะรู้ รายละเอียดเรื่องนี้
ใครสนใจตามไปค้นได้ที่เว็บกาโม่แมนครับ พี่ๆที่นี่ใจดีทุกคนและไม่หวงความรู้ครับ

ที่จริงจุดเริ่มกระแสหนังสือการ์ตูนญี่ปุ่นในไทย เกิดขึ้นเพราะช่วงนั้นก็มีการสั่งหนังการ์ตูนมาฉายที่ช่อง 4 บางขุนพรหม และช่อง 7

ในปี 2508 ราวเดือนกรกฏาคม-สิงหาคม มีหนังการ์ตูนญี่ปุ่นมาฉายแข่งกัน
ทั้ง 2 ช่อง ระหว่างช่อง 4 บางขุนพรหม และช่อง 7 คือ เจ้าหนูลมกรดฟูจิมารู และ เจ้าหนูปรมาณู ซึ่งเฉือนกันไม่กี่อาทิตย์

ปัจจุบันยังเป็นที่ถกเถียงว่าเรื่องไหนกันแน่ที่เป็นเรื่องแรก เพราะตามหลักฐานเอกสารบ่งไปทางเจ้าหนูลมกรดมากกว่า

แต่ขณะเดียวกันข่าวว่าเจ้าหนูลมกรดเจอโรคเลื่อนเนื่องจากชื่อเรื่องตอนนั้นไม่ลงตัว และเจ้าหนูปรมาณูออกมาฉายก่อน

ดังนั้นที่ ยืนยันได้มีแต่ความทรงจำเท่านั้นเองของรุ่นใหญ่หลายๆท่าน ที่ก้ำกึ่งระหว่าง 2 เรื่องนี้ ซึ่งถ้าหาข้อมูลอ้างอิงได้เพิ่มจะมาเล่าสู่กันฟังอีกครับ

แน่นอนการนำการ์ตูนมาฉายทางทีวี ย่อมก่อให้เกิดกระแสการรู้จักการ์ตูนอย่างแพร่หลาย

สนพ.ไทยดั้งเดิมของเราก็เริ่มให้ความสนใจ
ที่จะลองเปิดตลาดด้านนี้ขึ้นมา อย่างที่เล่า

2 แบบที่สองกอปพิมพ์ (กอปแปลว่าไม่ถูกลิขสิทธิ์)

ช่วงนี้เป็นยุคที่ 2 ของการพิมพ์การ์ตูนญี่ปุ่นขายครับ เป็นยุคทองของรุ่นผมที่โตขึ้นมาในยุคนี้ หลังจากเอาหนังสือของรุ่นพี่มาอ่านในตอนเด็กๆ

ข้อมูลที่เคยมีในมือ เดิมมี 2 เรื่อง (เก่าสุดในมือ) เป็นของสนพ.ยอดธิดาทั้งสองเรื่อง คือ กุหลาบแวร์ซาย (จำปีไม่ได้) กับ คำสาปฟาโรห์ ปลายปี 2519

อีกข้อมูลนึง เป็นของจัมโบ้ ปี 2515 ไม่ยืนยัน มีคนว่าเคยเห็น แต่ไม่ยืนยันเพราะยังหาหลักฐานไม่ได้ครับ

แต่ที่แน่ๆ เคยมีหนังสือการ์ตูนแบบรวมเรื่องชื่อ แฮปปี้ฮิท กับ ท๊อปการ์ตูนส์ ประมาณปี 2514 ด้วยล่ะ (อาจมีเก่ากว่านั้น แต่เกิดไม่ทัน)
แต่ผ่านยุคนั้นมาแล้ว หาหนังสือมาเป็นหลักฐานไม่ได้อีกเหมือนกัน

3 การ์ตูนญี่ปุ่นแปลไทยเรื่องแรกที่ถูกต้องตามลิขสิทธิ์ และเป็นการ์ตูนญี่ปุ่นเล่มแรกของไทย

ในยุคนี้มีการ์ตูนญี่ปุ่นที่ถูกลิขสิทธิ์แล้วนะครับ จากการติดตามหาข้อมูลอย่างยาวนานและอุปการระคุณจากรุ่นใหญ่ที่อยู่ในยุคนั้นจริงๆ (พี่วัชรพันธุ์ ลวันยานนท์ หรือ wideshot) จึงสามารถยืนยันข้อมูลได้ว่า การ์ตูนญี่ปุ่นเล่มแรกที่มีลิขสิทธิ์ถูกต้องพิมพ์ในปี 2511 เป็นการ์ตูนของ อ.โอซามุ เทตสึกะ (สุดยอดเลย..)

การ์ตูนเล่มนี้พิมพ์โดยใช้หัว TOP BOY สนพ.ประชาชน
และการ์ตูนลิขสิทธิ์ จากญี่ปุ่น เล่มแรกในประเทศไทย
ที่วางตลาด ในปี 2511 นั้นก็คือ สิงห์น้อยเจ้าป่า เล่ม 1

4 การ์ตูน ตปท.แปลไทย ลิขสิทธิ์ถูกต้องเล่มแรกของไทย คือเรื่องอะไร
ก่อนหน้านี้ก็มีการ์ตูนที่ตีพิมพ์ในไทยครั้งแรกอีกเรื่องที่ไม่กล่าวถึงไม่ได้เลย ก็คือ เรื่อง โดนัลดั๊ก ของวอล ดิสนีย์ ลิขสิทธิ์แท้ที่ตีพิมพ์ในปี 2508

5. หนังสือการ์ตูนญี่ปุ่นแบบพอกเก็ตบุ๊คแปลไทยแบบมีลิขสิทธิ์เรื่องแรก คือ เรื่องอะไร สำนักพิมพ์อะไร ในปีไหน

ถ้าพูดตามตรง ในยุคนั้นแต่ละที่ก็โฆษณาว่าเจ้าแรกทั้งนั้นนะครับ ..555
พูดแล้วก็ปาดเหงื่อเพราะหาหลักฐานที่ชัดเจนยากนัก

ยุคพอกเก็ตบุ๊คที่เป็นลิขสิทธิ์อย่างจริงจังถ้วนหน้า
ถ้านับที่ผมจำได้จริงๆ ตอนนั้นเป็นยุคหลังการล่มสลายของ Zero และ Talent โดย สนพ.อะไรสักอย่าง
ชื่อแอดวานอินโฟ เอ๊ย แอดว๊านคอมมูนิเคชั่น มั้ง มาอ้างๆเรื่องลิขสิทธ์ แล้วก็เลยหยุดๆกันไปหมดช่วงนึง

(เป็นยุคสูญญากาศที่ว่างเปล่า ที่ทำให้ผมข้ามไปยืมการ์ตูนผู้หญิงจากเพื่อนมาอ่าน เพราะไม่มีอะไรจะอ่าน)

แล้วก็เข้ายุคลิขสิทธ์ (ถ้วนหน้า) คือ ยุค BOOm ก่อกำเนิด และเรื่องแรกที่ถูกคว้าไปโดย NED คือ ดรากอนบอล (จำเพราะดรากอนบอล..555)ถ้านับไม่ใช่รวมเล่มแต่เป็นรายสัปดาห์ คือ Boom ทำให้เด็กๆและคอดราก้อนบอลต้องแห่ตามๆกันไปซื้อบูมครับ

ต่อจากนั้นค่ายอื่นก็แห่ตั้งหลักตามๆกันมา รวมทั้งเจ้าเก่าในตลาดที่กลับมาตั้งหลักเรื่องลิขสิทธิ์เต็มตัว

ที่จริงการ์ตูนญี่ปุ่นแบบพอกเกตบุ๊ค คงต้องใช้เวลาทำการบ้านพอสมควรครับ เพราะไม่ใช่ทุกสนพ.ที่ผมติดตามอ่าน(ตังค์ไม่พอน่ะ)
ความจำอาจคลาดเคลื่อนได้ครับ

ถ้านับการ์ตูนพอกเกตบุคเรื่องแรก ของวิบูลย์กิจ
เรื่องถูกลิขสิทธ์เรื่องแรก คือ จิ๋วพลังอึด ของ อ.มิยะ ทาเคชิ (ไม่ดังแต่ก็สนุกนะเรื่องนี้) พิมพ์ปี 1992 มี 8 เล่มจบ

พระเอกเป็นนักวิ่งมาราธอน ตัวเล็กนิดเดียว แต่สู้ไม่ถอยๆ ให้พลังใจและซึ้ง

ข้อควรระวังอย่าเผลอไปวิ่งตามล่ะ….555

อันนี้นับตามยุคปัจจุบันที่ชัดเจน มีหลักฐานครบ

5.1 การ์ตูนญี่ปุ่นพอกเก็ตบุ๊คของผู้ชายเรื่องแรกที่ถูกลิขสิทธิ์
5.2. การ์ตูนญี่ปุ่นพอกเก็ตบุ๊คของผู้หญิงเรื่องแรกที่ถูกลิขสิทธิ์

ย้อนรอยกลับไปอีกในช่วงยุคทอง กลับพบว่ามี สนพ.ที่เคยลงลิขสิทธิ์พร้อมสัญลักษณ์ถูกต้องในช่วงราวๆปี 2526 ตามข้อมูลอ้างอิงที่มีหลงเหลือหลักฐาน ก็คือ เรื่อง 7 สิงห์ประจัญบาน และคำสาปฟาโรห์ (แต่ก็ยังอยู่ในระหว่างการหาข้อมูลอ้างอิงเพิ่มเติมอีกหน่อย)

หรือจะบอกว่าการ์ตูนการ์ตูนญี่ปุ่นพอกเก็ตบุ๊คของผู้ชายเรื่องแรกที่ถูกลิขสิทธิ์ เท่าที่มีข้อมูลอ้างอิงในตอนนี้ก็คือ ก็คือเรื่อง 7 สิงห์ประจัญบาน

การ์ตูนญี่ปุ่นพอกเก็ตบุ๊คของผู้หญิงเรื่องแรกที่ถูกลิขสิทธิ์ เท่าที่มีข้อมูลอ้างอิงในตอนนี้ก็คือ ก็คือเรื่อง คำสาปฟาโรห์
ทั้งสองเรื่องเป็นของ สนพ.ยอดธิดา ปีที่ระบุในการตีพิมพ์ก็คือ ปี 2526
(แน่นอนว่าทั้งหมดนี้อิงตามข้อมูลที่ค้นพบ และอาจมีข้อมูลเพิ่มเติมได้อีกในอนาคต)

6. การ์ตูนญี่ปุ่นพอกเก็ตบุ๊คเรื่องแรกชองไทยที่ถูกลิขสิทธิ์
จากข้อมูลเท่าที่มี ณ ปัจจุบัน ก็ต้องตอบว่า เรื่อง 7 สิงห์ประจัญบาน คู่มากับคำสาปฟาโรห์ ซึ่งเฉือนอีกเรื่องกันเพียงนิดเดียวเท่านั้นเองครับ

7. หนังสือการ์ตูนแบบพอคเกตบุ๊คญี่ปุ่นแปลไทยแบบมีลิขสิทธิ์ที่ใช้วิธีการอ่านแบบญี่ปุ่นคือเรื่องอะไร สำนักพิมพ์อะไร ในปีไหน

เรื่อง รัช Rash (หมอสาวจอมดีเดือด) พิมพ์โดย สนพ.สยามอินเตอร์คอมมิค ถ้าจำไม่คลาดเคลื่อน ก็คือวันที่ 1 กย.ปี 2539 ช่วงเศรษฐกิจกำลังตก (ผมตกงานพอดี) เป็นงานของ อ.ซึกาสะ โฮโจ คนเขียนซิตี้ ฮันเตอร์ ว่ากันว่าคนเขียนเป็นคนกำหนดมาลงใน c-kids ชิมลางอ่านจากด้านหลัง
(ซีคิดส์ปรับอ่านจากหลังมาหน้าหมด ฉบับวันที่ 20 ธันวาคม 2547 (ปกนักรบเหล็กเทวะ))
เรื่องของอาจารย์คนนี้ มี
- แคทอายส์
- ซิตี้ฮันเตอร์
- เอฟ คอมโบ
- รัช หรือ Rash
- เรื่องสั้นจำชื่อไม่ได้
เรื่องล่าสุดตอนนี้ คือ แองเจิ้ลฮาร์ท (หรือซิตี้ฮันเตอร์ภาคสอง ซึ่งใจผมไม่ค่อยยอมรับเท่าไหร่ รุ้สึกว่ามันจบสมบูรณ์แบบไปแล้ว…555)
ปล.ไปๆมาๆ ผมชอบงานเก่าๆที่แกเขียนมากกว่าแหะ

8. การ์ตูนญี่ปุ่นที่ฉายตามโทรทัศน์เรื่องแรกในไทย คือเรื่องอะไร ทางช่องไหน ในปีอะไร

ตามหลักฐานที่มีในมือเดิม คือ ปี 2514 ช่อง 4 บางขุนพรหม เวลา 14.30 น. วันอาทิตย์ หน้ากากเสือแน่นอน
ที่ผมมีในมือเป็นหนังสือดาราทีวี ปี 2514

ล่าสุดที่ได้ข้อมูล คือ เจ้าหนูลมกรด ปี 2508 ช่อง 4 บางขุนพรหม
โดยมีหลักฐานล่าสุดจากเว็บกาโม่ โดยคุณอาไช้ arcai2001 และคุณ Naoto ครับ เป็นหนังสือผังรายการชื่อหนังสือแฟนสัมพันธ์ ของโทรทัศน์กองทัพบก ช่อง 7 และ 4 เดือนมกราคม 2509 หน้า 91
มีเจ้าหนูลมกรด กับ เจ้าหนูปรมาณู (อะตอม) อยู่ 2 เรื่องแรก

9. การ์ตูนญี่ปุ่นที่ฉายทางโรงภาพยนตร์เรื่องแรกในไทย คือเรื่องอะไร ในปีอะไร

เรื่องโดราเอมอน ภาคไดโนเสาร์ของโนบิตะ ฉายในวันที่ 21 เดือนสิงหาคม 2525 ที่ โรงหนังเมโทร อยู่ตรงเพชรบุรีตัดใหม่
กับสามย่าน โดยไชโยภาพยนตร์ ผมไปดูที่เมโทรวันแรกเลย ตอนนั้นใช้ชื่อว่า โดเรม่อนผจญไดโนเสา (ฟังแปลกๆใช้ม๊า แต่จริงๆนะ)
แถมรู้สึกจะมีอีกภาคตามมาติดๆนะ ภาคผจญอวกาศนี่แหละ โรงเดิมเลย
มาแบบต่อเนื่องด้วย คือสิ้นเดือนปั๊บก็ได้กินค่าขนมผมปุ๊บ จนครับ ดูหนังสองเรื่องติดๆ

เดี๋ยวนี้ผ่านไปพันธ์ทิพ ผ่านถนนเพชรบุรี แล้วยังมองที่ตั้งโรงหนังเก่าตรงนั้นแล้วคิดถึงสมัยก่อน
เรื่องสุดท้ายที่ผมได้ดูที่เมโทรคือโพสเตอร์ไกส์ (ชื่ออาจพิมพ์ผิดนะ) เป็นเรื่องผีที่น่ากลัวเอาการ

10.การ์ตูนญี่ปุ่นเรื่องแรกในหัวใจของผม คืออะไร
เรื่องนี้ตอบง่ายที่สุด เพราะเรื่องนี้ทำให้ผมชอบเรียนสายวิทย์ และสนใจวิทยาศาสตร์
นั่นก็คือ โดราเอมอน ครับ

ฉบับที่ผมกำลังหาสะสมอยู่ตอนนี้เป็นยุคก่อนลิขสิทธิ์ ที่ใครๆอาจจะทิ้ง แต่นั่นคือความทรงจำของผมจริงๆครับ

……………………
เรื่องไหนที่มีข้อมูลเพิ่มเติมแนะนำได้นะครับ กำลังทำการบ้าน…แฮ่ม

บ่นๆแผลบเดียวก็ได้คลิปมาให้ครับ เป็นคลิปที่อยากได้มากๆและหายากจริงๆชุดนี้

การแข่งขันสุดยอดแฟนพันธุ์แท้ การ์ตูนญี่ปุ่น ยุคคลาสสิค
เมื่อวันที่ 7 กพ. 2551 และออกอากาศในวันที่ 22 กพ. 2551
เป็นความทรงจำจริงๆเกมนี้ บ้าชะมัด !!! 555

ขอเรียงตามลำดับไปเลยนะครับ

ช่วงแรกที่แข่ง 5 คน ครับ มีพี่เซน (คนนี้ตำนานในหัวใจผม) น้องแทน (เก่งมากๆ) น้องชล และน้องมนัตยา และผมครับ

ช่วงแรก part 2 น้องมนัตยาพลาด ราโอไปก่อน ก่อนโดน น้องชล ตัดเชือกด้วย ลีโอ สิงห์น้อยเจ้าป่า

ช่วงที่ 2 เหลือ 4 คนแล้ว ช่วงแรก พี่เซนกดได้ก่อน ตอบแบบชิวๆ เรียบร้อย

ช่วงที่ 2 คำถามที่ 2 ช่วงนี้เป็นช่วงของความทรงจำมากๆ
พลาดกดปุ่ม ก่อนถามคำถาม ซึ่งทำให้มันกลายเป็นโจทย์ที่ยากมากเพิ่มขึ้นไปอีก
แต่โชคดีที่เจอเรื่องที่ชอบ แล้วเดาถูกทาง

ช่วงที่ 2 คำถามที่ 3 ถามว่าเพลงนี้มาจากการ์ตูนเรื่องอะไร

ช่วงที่ 3 เหลือ 3 คน น้องแทน ที่มาเลทสุด เข้ารอบไปก่อนเพื่อน

ช่วงที่ 3 คำถามคำตอบ คุณสมบัติ ต้องชิงกับตำนานในดวงใจอย่างพี่เซนครับ
ข้อแรกขอตอบแบบเรื่องที่ชอบอีกต่างหาก

ช่วงที่ 3-3 ช่วงตัดสิน ระหว่างผม กับน้องแทน

ช่วงที่ 4-1 ไปดูของรางวัลกัน

ช่วง 4-2 งานนี้วัดว่าได้รางวัลสุดยอดแฟนพันธ์แท้ไหม

ในที่สุดก็รวบรวมมาได้ครบครับ

ไปดูแล้วติดหนึบเพราะพลอตนำเสนอของเรื่องเลยครับ
ทั้งที่ปกติจะเป็นลูกช่างติ ตามประสาคอหนัง (ที่ร้างราไปนานแล้วตั้งแต่ลูกคนแรกเกิด)

ขออนุญาตเขียนถึงนิดนะครับ ..
ไม่มีหนังที่ทำให้ต้องน้ำตาซึมแบบนี้มานานแล้ว
ก่อนอื่นขอโทษเพื่อนๆที่ไปดูรอบนี้ด้วยกันด้วยนะครับ ไม่คิดว่าจะพาครอบครัวไปดูหนังนานแล้วครับตั้งแต่มีลูก

ที่ชอบและโดนอย่างแรง คงจะเป็นพลอตการนำเสนอของเรื่อง

มันชวนให้ถามตัวเองว่าความรักที่เรามีอยู่นั้น เป็นความรักแบบไหน
และถ้ามันมีอะไรเกิดขึ้นมา

เราจะอยู่เคียงข้างคนที่เรารักขนาดไหน

หรือถ้าเหตุการณ์บางอย่างเกิดขึ้นกับเรา
และคนที่บอกว่ารักเราจะอยู่เคียงข้างกับเราชั่วชีวิตไหม

..

ผมเคยมีความรักแบบเด็กๆ และแบบคนที่โตผ่านโลกมาแล้ว

แต่ สุดท้ายมันก็จะมาจบที่ ความรัก ที่ตั้งใจว่าจะอยู่เคียงข้างกับคนที่เรารักคนนี้จนแก่จนเฒ่า ฝากผีฝากไข้ในยามเจ็บป่วย ฝากชีวิตให้ดูแลกันได้

หนังเรื่องนี้ สะกิดคำถามให้ผมมากกว่านั้น

และถ้าคนที่คุณรักเป็นแบบนี้ คุณจะอยู่เคียงข้างเขาไหม
มันจะเป็นวันเวลาที่น่าเบื่อของคุณ หรือวันที่คุณมีความสุขอยู่ได้เพราะคนๆนั้นคือคุณที่คุณรัก

เรื่องคอนเซ็ปต์นี้ดูน้ำเน่า แต่ผมรู้อยู่แก่ใจว่าในชีวิตจริงมีเรื่องของคนมากมายที่เกิดขึ้นจริงๆแบบนี้

มันจึงไม่เน่า และเป็นคำถามจริงๆ

ไม่ต้องอะไรมาก เอาแค่คนที่เรารักป่วย
และดูแลตัวเองไม่ได้สักระยะหนึ่งที่นานพอดู

คุณจะดูแลด้วยเงินจ้างคนอื่นมาดูแล หรือว่าจะมาดูแลเขาด้วยตนเองบ้าง
หรือจะดูแลเขาด้วยตัวเองทั้งหมด

ทั้งเช็ดขี้เช็ดเยี่ยว (ขออภัย แต่คือความจริง) เปลี่ยนชุด ซักผ้า ชำระสิ่งปฏิกูล และปรนนิบัติคนที่เรารักได้ในระดับไหน

และในมุมกลับกัน ถ้าเราเป็นคนที่นอนอยู่ตรงนั้น
เราคาดหวังว่าคนที่รักเราจะทำแบบไหน และดูแลเราอย่างไร

เรื่องเหล่านี้ทำไม่ง่าย ยิ่งนับวันยิ่งน่าเบื่อ
และคุณมีความรักที่เป็นความรักจริงแท้
หรือจะทิ้งทุกอย่างไปหาคนอื่นเริ่มต้นความรักใหม่

ปลดภาระที่คุณคิดว่าไม่สำคัญ หรือเดินหน้าอยู่เคียงข้างคนที่คุณรักจวบจนวันที่จะต้องจากตายกัน

หนังเรื่องนี้มันถามถึงวัยอีกวัย

วัยที่เราไม่ใช่คนหนุ่มสาว และแก่วัยลงเรื่อยๆ ไม่มีรูปโฉมล่อตาล่อใจ

ใครที่รักเรา และใครที่เรารัก
ใครที่เราฝากชีวิตไว้ได้ในยามที่ช่วยเหลือตัวเองไม่ได้
และเขาฝากชีวิตไว้กับเราได้ในยามที่เขาช่วยเหลือตัวเองไม่ได้

หลายคนไม่ต้องการ หรือกลัวที่จะพบว่ามันเป็นการปรบมือข้างเดียว ?
และเหตุผลข้อไหนบ้าง

ที่ทำให้เราไม่เลือกที่จะมีความรักแบบนี้ในชีวิต
ทั้งที่เราน่าจะทำได้ ถ้าเจอใครสักคนที่คิดแบบเดียวกับเรา

และคนๆนั้นใช่คนที่เราคบอยู่ในปัจจุบันไหม

นอกจากนั้นหนังสวยมากเลยครับ

ถ้าทีมนี้คิดจะทำหนังส่งเสริมทริปท่องเที่ยวสนุกๆ ผมว่าแจ่มใสอย่างมาก
เพราะดูแล้วชวนให้เก็บเสื้อผ้าใส่กระเป๋าขับรถออกไปเที่ยวมั่ง…555

ในส่วนตัวผมว่าหนังเบาไปตรงที่ทั้งคู่ยังไม่แต่งงานกัน

ถ้าเพิ่งแต่งงานกันแล้วเกิดเหตุการณ์แบบนี้
มันวัดชีวิตหนังของคู่สามีภรรยาที่ตัดสินใจฝากชีวิตกันแล้ว

แต่พลอตนี้ ถึงแม้มันจะเบาลงไปบ้าง แต่มันก็ขมวดได้ดีพอควร
แม้ ผมจะแอบสงสัย(แต่ลืมถามพี่ออฟ) ว่าถ้าเป็นลูกเรา เราจะมอบหมายให้คนอื่นที่เป็นแฟนลูกเราดูแลแบบนี้หรือเปล่า ความรักของพ่อของแม่มันยิ่งใหญ่มากเลยนะสำหรับตัวผม (คงจะไม่ยอมแน่ๆ)

แต่ก็ใช่ว่าเรื่องแบบนี้จะเกิดขึ้นไม่ได้

อีกช่วงคือช่วงที่สื่อถึงความกระวนกระวาย ความสับสน และความเป็นห่วงของพระเอกที่จะต้องทิ้งให้นางเอกอยู่คนเดียว ตอนแรกผมไม่ชอบเลย
แต่กลับมานึกว่า เออ..มันก็สื่ออารมณ์มาถึงเราได้นี่นา ถึงจะไม่สละสลวยนัก แต่ชีวิตจริงมันก็ไม่มายาและงดงามหะรูหะรานักหรอก

คนเรามันเป็นได้ทุกอย่างทุกอารมณ์ในยามสับสนกันทั้งนั้นแหละ
หรือเราไม่เคยเป็น

แต่ที่สำคัญ เราคิดจะมีความรักที่ยั่งยืน และฝากชีวิตไว้กับใครได้บ้างไหม
และเรากำลังจะทำมันอยู๋ หรือปฏิเสธหลีกหนีก่อนที่จะไปพบตัวเองแก่อย่างไร้ใครในชีวิตบั้นปลายที่แสนเหงา

อย่างนั้นหรือ

ขอขอบคุณทางโมทีฟ พลัส คุณ love cake และทาง pantip.com ด้วยนะครับ

ส่วนแรกเป็นการร่วมกิจกรรมดีดี ที่เกิดจากกระทู้พันทิป และทางโมทีฟ พลัส ตอบรับ
ทางโมทีฟ พลัส ร่วมบริจาคเงิน 1 แสนเติมให้ด้วย

ผมไม่ได้ดูหนังดีดีมานานแล้ว และในอนาคตอีกนานทีเดียว
เป็นหนังที่อยากดูกับแฟนมากๆด้วยแนวนี้ (แต่ติดลูก 2 ไม่มีโอกาส)

เรื่องสุดท้ายที่ได้ดู อนันดา คงจะเป็น โลง ต่อ ตาย ครับ แต่รอบนี้เขาเล่นได้อารมณ์รักดีชะมัด

ความรักแบบนี้ คุณอยากมีไหม !!!

ภาพส่งท้ายบรรยากาศงาน

ผมว่าที่หนังเรื่องนี้ทำได้ดีเพราะพี่ออฟกำกับครับ เหตุผลเพราะตัวพี่เขาก็มีความรักที่จริงจัง จริงใจ และเป็นธรรมชาติ
คนที่รักลูก รักเมีย และตั้งใจจะมีชีวิตกับคนที่รักไปจนแก่จนเฒ่า และตายจากกัน
(พี่ออฟนี่เป็นพระเอกในดวงใจผมตั้งแต่ยุคเกมพลิกลอค..ยันเป็นนักร้องสไตล์เฉพาะตัว มาเป็นผู้กำกับก็ยังเท่)

ทิ้งท้ายด้วยข่าวนี้ครับ ความรักที่แท้จริงของบุคคลในครอบครัว สำหรับอาการป่วยของคุณ ”ดี๋ ดอกมะดัน”
และอดีตพระเอกภาพยนตร์ ”อโนเชาว์ ยอดบุตร” รวมถึงความรักอมตะอย่าง คุณตาลอบคุณยายทอง

คุณอโนเชาว์ ยอดบุตร ปีนี้เป็นเจ้าชายนิทรา มากว่า 25 ปีแล้ว ส่วนคุณดี๋ ปีนี้เป็นปีที่ 2
และความรักแท้ๆแบบนี้ ไม่ได้มีแค่ 2 ครอบครัวนี้นะครับ มีคนอีกมากมายในบ้านเราที่เจอเรื่องแบบนี้
และคงมั่นดูแลคนที่ตัวเองรักมาตลอด

ทีมงานภาพยนตร์เรื่อง ”แฮปปี้เบิร์ธเดย์” นำโดย ”อ๊อฟ” พงษ์พัฒน์ วชิระบรรจง และค่ายโมทีฟพลัส จึงจัดงาน ”เติมกำลังใจให้รักแท้” เพื่อมอบรายได้ส่วนหนึ่งให้กับ 3 ครอบครัว ครอบครัวละ 1 แสนบาท ซึ่งตัวแทนรักแท้ ได้แก่ น.อ.หญิง เอื้อมพร ยอดบุตร พี่สาวของ อโนเชาว์ ยอดบุตร, เสาวภา ศรีสวัสดิ์ และ ”บีม” พรรณวรินท์ ศรีสวัสดิ์ ภรรยาและลูกสาวของคุณดี๋ ดอกมะดัน, ครอบครับคุณตาลอบและยายทอง (อมร สีสุภเนตร) ณ ห้องออดิทอเรียม อาคารจัสมิน อินเตอร์เนชั่นแนล ทาวเวอร์ ในวันพุธที่ 7 มกราคม 2552

ผมขออนุโมทนาบุญด้วยอย่างยิ่งจากใจ

Vagabond วิถีแห่งลูกผู้ชายในยุคสมัยของญี่ปุ่น

ถ้าใครยังไม่เคยอ่าน มุซาชิ ฉบับท่าพระจันทร์แนะนำให้ไปหามาอ่าน
แล้วจะยิ่งได้อรรถรสครับ (เป็นผลงานของ อ.เอจิ โยชิคาวะ)

จากความไม่รู้สู่ความรู้ จากโมหะสู่ความเข้าใจ

ทาเคโซ คือ คนตัวเล็กๆ แห่งยุคสมัยแห่งการต่อสู้โดยใช้ดาบของญี่ปุ่น
เป็นที่รู้กันว่าวิชาดาบของมุซาชิ เกิดขึ้นจากการฝึกฝน
และการพยายามเรียนรู้ด้วยตนเอง
ด้วยจิตใจมุ่งค้นหาวิถีของดาบ

เรื่องราวของมุซาชิเริ่มต้นขึ้น
ในสมัยหลังจากมหาสงครามที่ทุ่งเซกิกาฮารา
การเปลี่ยนแปลงยุคสมัยหลังจาก ฮิเดโยชิ
สู่ยุคชิงอำนาจที่ตระกูลอิเอยาสึ ขึ้นครองประเทศสำเร็จ
(ขอละไม่เล่ารายละเอียดเพราะยาว)
หลังมหาสงครามครั้งนี้ไม่มีสงครามใหญ่ๆอีก และบรรดาทหารรับจ้างที่หลงเหลืออยู่
กลายเป็นโรนิน (Vagabond) ซามูไรชาวบ้านพเนจรไร้สังกัด ในขณะที่การตัดสินกันด้วยดาบยังคงเป็นวิถีแห่งนักสู้

มุซาชิเองก็เริ่มต้นจากการเป็นทหารชาวบ้าน
ที่เหลือรอดจากสงครามเช่นกัน
มุซาชิเริ่มต้นต่อสู้ตั้งแต่อายุ 13-29 ปี
รวมระยะเวลาแค่ 16 ปี
ชั่วเวลานั้น การเรียนรู้จาก ทาคุอัน มีอิทธิพลอย่างมาก

จากการพัฒนาการแบบดิบเถื่อน
กลายเป็นพัฒนาการที่มีกระบวนการสังเกต
จดจำ และทบทวน
(ทาคุอันเป็นนักบวชที่มีชื่อเสียงมากในยุคนั้นครับ)

การรู้จักสังเกต จดจำ
และนำประสบการณ์การต่อสู้ที่เรียนรู้มาพัฒนาตนเอง
คือคุณสมบัติเด่นของมุซาชิ
และกระบวนการนี้แหละ คือแก่นของเรื่อง
ที่ทำให้มุซาชิเป็นคนเหนือคน และให้นักดาบด้วยกันยอมรับ
ก่อนที่จะไม่มีใครมาต่อกรกับเขาอีก

หลังจากนั้น มุซาชิเก็บตัว และใช้ชีวิตส่วนใหญ่
กับการศึกษาคำตอบเรื่องอื่นๆ และได้นิพนธ์คัมภีร์ห้าห่วงอันลือลั่นขึ้นมา

เนื้อหาส่วนใหญ่เน้นในเรื่องของการเข้าใจลำดับที่จะต้องทำ
และรู้จักจังหวะของดาบ ถือเป็นกลยุทธที่ควรลองศึกษาดูครับ
ถ้าเราอยากรู้จักว่ามุซาชิคิดอะไร ก็ต้องไปอ่านงานที่เขาเขียนครับ

มุซาชิ ฉบับ ทาเคฮิโกะ อิโนอุเอะ ละเมียดละไมกว่า ในแง่ของการเดินเรื่องด้วยภาพ ที่ให้รสชาติของอารมณ์ มากกว่าในหนังสือ จากชั่วเวลาของเด็กหนุ่มระห่ำ คะนอง มุทะลุดุดัน ใช้อารมณ์ และทนงตัวสู่การเรียนรู้ที่ทำให้เขาสุขุม และรู้จักจังหวะการต่อสู้ จาก ชินเม็ง ทาเคโซสู่ มิยาโมโต้ มุซาชิ มีทั้งการต่อสู้ที่ตนเองเลือก และไม่ได้เลือกทั้งตั้งตัวและไม่ได้ตั้งตัว เพราะบางครั้งก็มากับการลอบสังหาร รวมทั้งการต่อสู้ ที่ตนเองต้องตัดสินใจว่าจะหนี หรือเดินเสี่ยงเข้าหาความตาย ทั้งที่เลี่ยงได้ อย่างการต่อสู้กับ จำนวนคนมากมายถึง 70 คน เพราะทางเลือกของตน คือ วิถีแห่งดาบ พัฒนาการที่ได้จากการต่อสู้ อย่างถึงเลือดถึงชีวิต เป็นการเรียนรู้จริง ในภาคสนาม ที่ต้องเรียนรู้การมีสติ และใช้จังหวะในการต่อสู้ให้รัดกุม และคุ้มค่ามากที่สุด เพื่อให้ตัวเองมีชีวิตรอด ท่ามกลางลายเส้นที่พริ้วและรอยหมึก ที่ปัดป่ายกลายเป็นภาพศิลปะ ด้วยฝีมือ อิโนอุเอะ ช่วยขับเด่นบทต่อสู้ ที่มีต่อความตายอย่างทารุณ กลับกลายเป็นงานศิลปะในการเล่าเรื่อง ด้วยภาพที่น่าทึ่ง (ถ้าเป็นฉากนี้ในหนัง อาจเป็นฉากที่เอน็จอนาถ ฉากนึง ที่เต็มไปด้วยเลือด และการฆ่าฟัน)

ปัจจุบันในเรื่อง Vagabond
เดินมาถึงตอนที่มุซาชิผ่านช่วงเวลาของการต่อสู้กับคน 70 คน ของสำนักโยชิโอกะ
แต่นักอ่านที่ติดตาม ยังต้องอ่านต่อไป และได้รับอีกหลายแง่มุมการนำเสนอ
จนกว่าจะถึงตำนานในตำนาน ของการต่อสู้ระหว่างยอดนักดาบแห่งยุค

..

ระหว่าง มิยาโมโต้ มุซาชิ กับซาซากิ โคจิโร่
คนนี้ อ.อิโนอุเอะ เข้าใจสร้างคาแรคเตอร์ใหม่ที่แตกต่างดีจริงๆครับ

ชะรอยจะมีอิทธิพลมาจาก Real
เพราะตอนนี้ อ.แก กำลังสนับสนุนการถ่ายทอดเรื่องราวของคนพิการ
ให้มีบทบาทเป็นที่ยอมรับของคนทั่วไป)
และบทลงท้ายของชีวิตที่ อ.อิโนอุเอะ จะเลือกนำเสนอ

แต่อย่างไรก็ตาม จากเนื้อเรื่องที่เดินเรื่องจาก ทาเคโซ สู่ มุซาชิ บ่งบอกอะไรในแง่ปรัชญาที่ได้จากการอ่านบ้าง
มุมนี้ เหมือนจะเป็นคำถามและไม่เป็นคำถาม

เรื่องราวของทาเคโซ บ่งบอกว่าคนรุ่นหนุ่มทุกคนควรเรียนรู้กระบวนการทบทวนตนเองเพื่อลับตัวเองให้คมยิ่งขึ้น
รวมทั้งเรียนรู้ความสุขุม ลุ่มลึกในการตัดสินใจ อย่างรู้จักจังหวะการต่อสู้ และกลยุทธ์ หรือเปล่า
อาจเป็นเรื่องของแต่ละคนที่อ่านเรื่อง Vagabond จะต้องตอบคำถามตัวเอง เพราะบางคนอาจสนใจแค่อ่านเพื่อบันเทิง
ก่อนที่จะกลับมาหยิบจับหาความหมายที่แทรกอยู่ในเรื่องนี้ก็ได้..

สำหรับผมแล้ว
เรื่องของจากทาเคโซ สู่ การเป็นมุซาชิ สะท้อนการพัฒนาการของคน
แรกๆ ทาเคโซออก ดิบเถื่อน ระห่ำ และคะนอง กลับมาเป็นการใช้การต่อสู้ที่มีสติในปัจจุบัน
สะท้อนกระบวนการเรียนรู้อย่างมีสติ และความกระหายที่พัฒนาการตนเอง ให้กับคนอ่าน (ถ้าสนใจ)
ช่วยสะท้อนการค้นหาเป้าหมายที่แท้จริงของวัยหนุ่ม จากฝันดิบๆ กลายเป็นภาพจริงที่มีรายละเอียด
โดยการทบทวนและรู้จักถามไถ่ตนเองในทุกย่างก้าวที่ชีวิตดำเนินต่อไป
จากเป้าหมายเดิมๆ กลับมีรายละเอียด และความเข้าใจที่มากกว่า และปรากฏขึ้นจริง
ในชีวิต และวิถีที่เราเลือก

เราทุกคนต่างเป็นนักดาบในวิถีของเราเอง ถ้าหากมองถึงจิตใจที่กำลังไขว่คว้าของเราใช่ไหม..

บางทีผมก็อยากบอกแค่ว่า การอ่านการ์ตูนดีดีหลายๆเรื่อง มันก็มีคุณค่าต่อการเรียนรู้นะ
และการ์ตูนไม่ใช่เรื่องไร้สาระเสมอไป..

ใบหน้าในช่วงวัยแต่ละช่วง อ.อิโนอุเอะ เขียนได้สื่อถึงแววตาที่สะท้อนความรู้สึกดีนะครับ ที่จริงมันเป็นกระบวนการเรียนรู้ ของช่วงวัยหนุ่มของพวกเราทุกคนไม่ใช่หรือ จากเด็กหนุ่มที่มีแต่ความเชื่อมั่น ค้นหา และมีความใฝ่ฝันสู่ช่วงเวลาที่เรียนรู้ด้วยประสบการณ์จริง ซึ่งมีทั้งคนสนับสนุนส่งเสริม (แบบ ทาคุอัน) และคนที่คอยซ้ำเติมไม่อยากให้ได้ดี (อย่างแม่ของ มาตาฮาชิ) รวมทั้งคู่ต่อสู้ที่ทำให้ได้เรียนรู้ตนเองในขณะต่อสู้จนถึงวันเวลาที่สั่งสมประสบการณ์ รู้จักจังหวะลูกล่อลูกชน มีสติ มีความสุขุมลุ่มลึก และฝีมือในการเผชิญหน้า

บางทีคนเราก็อ่อนไหว ต่อสิ่งล่อใจที่อยู่ตรงหน้า มากกว่าเป้าหมายที่ตั้งใจไว้ตอนแรก ในชีวิต ไม่ต่างกับมาตาฮาชิ หรอกครับ

อีกด้านหนึ่งของตัวละครคู่ขนานอย่างมาตาฮาชิ บอกอะไรเราหรือเปล่า..ใช่แค่บอกถึงคนที่ไม่มีฝีมือ หรือแค่คนที่ไม่เอาอ่าวหรือแท้ที่จริง มาตาฮาชิ ก็คือคนที่ได้แต่ฝัน แต่ไปไม่ถึงเช่นที่ฝันหรือเปล่าสายพิณที่ขึงหย่อนเกินไป หรืออ่อนแอเกินไป ย่อมไม่สามารถให้เสียงที่ดีได้ สำหรับผม ตัวละคร มาตาฮาชิ จึงให้คำถามยอกย้อนมากมายกับเรา ในแง่ปุถุชนธรรมดา ที่มักจะอ่อนแอ ยากกว่าที่จะเลือกเดินอย่างมุ่งมั่นจริงๆ ในวิถีทางที่ตัวเองต้องการเลือก หรือคนที่ทำอะไรไม่คิดให้ดีเสียก่อน เพราะแม้แต่โอซือ ซึ่งเคยอยู่ในสิทธิของตนเองแท้ๆ มาตาฮาชิก็ผิดพลาดซ้ำแล้วซ้ำเล่า จนโอซือหลุดมือไปอย่างน่าเสียดาย และต้องเสียใจ เสียดายภายหลัง แต่ถึงกระนั้น อ.อิโนอุเอะ ก็สะท้อนอีกด้านของมาตาฮาชิ นะครับ นั่นคือการยอมรับความจริงที่เกิดขึ้น และแฟร์พอที่จะรับผลสิ่งที่ตนเองได้กระทำผิดพลาด

ทุกเรื่อง
ถ้าไม่มีสีสันของดอกไม้งามอย่าง โอซือ (แม้จะไม่บ่อย แต่ก็สำคัญ)

เรื่องราวของ ทาเคโซ และมาตาฮาชิ
อาจไม่ได้ร้อยเรียงเป็นความสัมพันธ์ ที่แปลกแยกยากเข้าใจ
และซับซ้อน ก่อนที่จะคลี่คลายแบบที่คุณอ่านนี้ก็ได้จริงไหม

ว่าแต่ คิดไม่ถึงว่าพู่กันอันเดียว จะเอามาวาดผู้หญิงได้สวยอย่างนี้นะครับ

เอารูป อ.อิโนอุเอะ มาฝากด้วยแล้วกัน
เผื่อบางคนไม่รู้จักหน้าค่าตาคนเขียน

ภาพนี้ถ่ายที่ ที่ ร้าน Kinokuniya ที่ Bryant Park, New York ปีที่แล้วครับ
ได้รับเชิญไปวาดสดๆ เลย

เห็นลายเส้นแล้วนึกถึงคำถามบางคำถามว่า
และการ์ตูนไทยควรจะออกมาแบบไหนที่เป็นแบบไทยๆ

ผมว่าวาดให้สวยด้วยฝีมือก็พอแล้ว ลายเส้นคือตัวตนของคนเขียน จะไปติดกรอบอะไรมาก..แฮ่ม

ว่าแต่ สวยนิ..แค่สีดำสีเดียวบนพื้นขาว ให้มิติได้ขนาดนี้
ชอบงาน อ.แกจริงๆครับ เป็นหนึ่งในนักเขียนรุ่นใหม่ที่สุดยอดจริงๆ ในแง่มุมของศิลปะ

ไม่มีอะไรมากครับ..
ไปเที่ยวถึงหัวหินมา หัวหินช่วงนี้ยังไม่หายฝน และก็ไปเจอฝน
แต่สนุก เพราะคนไปใจมันสนุกกัน ได้ทุกบรรยากาศ

กำลังเห่อกล้องพานาฯ ที่ได้มา จากรางวัลตอนที่ทำสถิติโลก
แล้วก็กลับมารื้อฟื้นและสนุกกับการตัดต่อภาพหลังจากทิ้งไปร่วม 10 ปี
จากงานครีเอทีฟ กะ โปรดิวเซอร์ สากกะเบือยันเรือรบ ก่อนตกงานในปี 40
และได้พบว่าโลกอีกใบก็ยังมีอยู่ ก่อนย้ายมาทำงานในโลกไซเบอร์

สมัยก่อนตัดเพราะทำงาน แต่สมัยนี้ตัดเพราะมีความสุขกับการได้ทำอะไรที่ชอบ
ต่างกันมากมาย เพราะตัดไปก็ยิ้มไป

เอาความสุขมาฝากครับ ทริปนี้ไปกับเพื่อนๆที่เป็นแฟนพันธ์แท้ด้วยกัน

ตอนแรกเหนื่อยมาก ยังกะจับปูใส่กระด้ง และสารพัดความคลาดเคลื่อน
ลุ้นแทบใจขาด…555

พอได้ไป ได้พักแล้วมีความสุข ปิ้งกุ้งตัวโตๆ ปูม้าหวานฉ่ำ
กันจนจมเขี้ยว เลิกปิ้งเลิกย่าง ต้องเอามาทำอย่างอื่นทานกันแทน
บ้านพักส่วนตัว สบาย และเป็นของพวกเราคนเดียว
พิเศษตรงทุกคนก็เป็นสุดยอดแฟนพันธ์แท้ในสายตัวเอง
เก่งๆ เซียนๆกันมาทั้งนั้น มันเลยเป็นบรรยากาศอีกแบบ
(แอบนึกถึงทริป บีบี อ่ะ)

เอามิวสิคมาฝากครับ..
ความสุขอยู๋ใกล้ตัวเราแค่นิดเดียวเอง..
ถ้าเราจะเปิดแขนรับมัน แทนที่จะมองผ่านมันไป..อิอิ

ย้อนหลังไปสมัยเด็กในช่วงเวลาที่ผมเติบโตขึ้นมา มีการ์ตูนหลายเรื่องที่มีอิทธิพลต่อผมมากๆ
หนึ่งในนั้น คือ งานของอาจารย์ โอซามุ เทตสึกะ ซึ่งในตอนนั้นผมยังไม่เคยรู้มาก่อนว่าผมกำลังอ่านการ์ตูนของใคร

จนโตขึ้นมาในวัยผู้ใหญ่ ผมจึงค่อยๆทราบว่าการ์ตูนที่ผมอ่านนั้นเป็นของใคร

และค่อยๆรู้จักแง่มุมของเจ้าของผลงานมากขึ้นทีละน้อย

หุ่นยนต์ ตัวน้อยท่าทางจิตใจดี และอ่อนโยนเหมือนมนุษย์
ถูกสร้างขึ้นมาโดย ดร.เทนมะ และเติบโตในการสั่งสอนของ ดร.โอจาโนะมิซึ

ท่าทางเหงาๆของอะตอม สำหรับเด็กที่ไม่ได้อยู่กับพ่อกับแม่อย่างผมในสมัยนั้น
ดูเกิดความรู้สึกร่วมอย่างประหลาด และกลายเป็นจินตนาการที่ผมติดตามเรื่องหนึ่ง

วันนึงที่ได้มาถึง เทตสึกะ มิวเซียม
มันทำให้ผมได้เติมเต็มความทรงจำเก่าๆของเด็กชายขี้เหงาคนหนึ่ง
ที่มีตุ๊กตาอะตอม และหุ่นเหล็กหมายเลข 28 ของฝากจากคุณแม่ ที่นานๆจะกลับมาที
และต้องอยู่คนเดียวเสมอๆกับจินตนาการที่ได้รับแรงบันดาลใจจากการ์ตูน

ที่จริงผมต้องขอบคุณการ์ตูน อยู่หลายเรื่อง
เพราะการ์ตูนทำให้ผมสนใจที่จะอ่านหนังสือออก
เพื่อที่จะได้อ่านการ์ตูนรู้เรื่อง

ผลข้างเคียงอีกเรื่องก็คือทำให้ผมรักการอ่านเป็นนิสัย
และนั่นเป็นปัจจัยสำคัญที่ทำให้เด็กที่ไม่ได้โตมากับพ่อกับแม่อย่างผมไม่เสียคน
(เพราะมัวแต่สนใจอ่านหนังสือ และกระหายที่จะเติมความรู้และจินตนาการให้กับตนเอง)

การมีโลกการ์ตูนมีข้อเสียบ้างในบางเรื่อง
แต่ก็มีผลกระทบอีกหลายๆเรื่องที่คุ้มค่า
นอกจากนั้นก็มีอิทธิพลอย่างยิ่งในการดำเนินชีวิตของตัวผมครับ

ผมจะค่อยๆเล่าเกร็ดของงานเขียนของอาจารย์เทตสึกะ
และเราค่อยๆ เดินเยี่ยมชมที่นี่ พร้อมๆกับ การเติมเต็มความทรงจำของผมด้วยกันนะครับ

มัวแต่ตามรอยการ์ตูน และดูรายการเกมกลยุทธ์อยู่
เลยลืมมาเล่าเกี่ยวกับทาง รายการแฟนพันธุ์แท้ โทรมาให้ไปขอวีซ่าครับ
ได้ฤกษ์ไปตะลอน ญี่ปุ่น ในฐานะ แฟนพันธ์แท้การ์ตูนญี่ปุ่นคลาสสิค เสียที…555

แต่ก่อนอื่นต้องผ่านการขอวีซ่าก่อนครับ

ฮากลิ้งตรงที่ทันทีที่บอกปุ๊บ ผมไปค้นพาสปอร์ตเล่มเก่าแล้วก็นึกได้ว่า เออ เรายังไม่ได้ไปทำใหม่เลยนี่นาตั้งแต่วันที่บ้านไฟไหม้…(กรรรม)

สุดท้ายก็เลยต้องแวะไปทำพาสปอร์ตก่อนเมื่ออาทิตย์ก่อน
และเดี๋ยวนี้ทำได้ง่ายสะดวกกว่าสมัยก่อนจมเลยครับ ไม่เกิน 20 นาทีเสร็จ
วันนี้ก็ได้เวลาไปรับพาสปอร์ตแล้ว

หลังจากนั้นก็ต้องแวะไปเอาใบรับรองจาก ทาง โรส ที่เป็นสปอนเซอร์ของรางวัลก่อน
แล้วถึงจะไปขอวีซ่าในวันพรุ่งนี้ครับ

เดี๋ยวนี้สถานฑูตเขาเปิดให้วีซ่าถึงแค่เวลา 11.45 น.เท่านั้น
แล้วก็ต้องไปขอด้วยตัวเองอีกต่างหาก..เฮ้อ

เงื่อนไขค่อนข้างรัดกุม กับเอกสาร
สำหรับคนขี้ลืมอย่างเรา เป็นเรื่องหัวใจตุ้มๆต่อมๆมาก
แถมไม่ครบ ก็ไม่รับคำร้อง

แต่ดีที่เดี๋ยวนี้เข้าไปดูรายละเอียดต่างๆเกี่ยวกับการขอวีซ่า ในเว็บได้ที่ เว็บสถานเอกอัครราชฑูต ได้เลย ก็ถือว่าดีไปอย่างครับ ช่วยทำให้เราได้ตรวจเอกสารก่อนไปว่าขาดอะไรไปบ้าง

แถมใบคำร้องขอวีซ่า

ทำให้มีเวลาพิมพ์เวลากรอกรายละเอียดโดยไม่ฉุกละหุกนัก สำหรับคนที่ขี้ลืมอย่างเรา

ทริปนี้ ได้ยินว่าเจ้าของบริษัทพาทริปทั้งหมดด้วยตัวเองครับ เป็นทริปพิเศษที่รู้สึกว่าให้เกียรติมาก
และก็หวังว่าคงจะสนุกมากๆ

แต่ก่อนที่จะคิดถึงเรื่องนั้น คงต้องแว่บไปขอวีซ่าก่อนละครับ

เป็นคนช่างรื้อช่างค้น ค้นหาอะไรแปลกๆมาดูครับ
เจอแล้วเก้บไว้ดูคนเดียวก็ใช่ที่
ไหนๆแล้วก็เอามาฝากกัน

โลกนี้ยังมีสิ่งที่เรายังไม่เคยได้ดูอีกมากมายเหลือเกินครับ…แฮ่ม

ต้นไม้กินแมลง เป็นต้นไม้ที่น่าอัศจรรย์อย่างนึงนะครับ
ในบ้านเราก็มี…ผมเคยเห็นต้นหม้อข้าวหม้อแกงลิงที่ขึ้นตามธรรมชาติ ที่น้ำตกที่พังงา
ตอนไปเดินป่า สำรวจเส้นทาง eco tour ตอนปี 2540
การได้เห็นต้นไม้ไม้แบบนี้ในธรรมชาติ โอกาสหายากเหมือนกัน

มีข้อมูลเกี่ยวกับต้นไม้กินแมลงภาษาไทยมาให้อ่านกันด้วยนะ
เรียกว่าดูไปได้ความรู้ไปแล้วกัน…555

21 finalists

The first of the 21 finalists to solve the ‘do over’ final puzzle Tuesday will be named the winner and receive a trip to the burial location to retrieve the chest filled with $50,000 in gold and a key to a new Volvo XC90. The finalists are:

Andreas Aigner, Austria
Konstantin Popov, Bulgaria
Erin Chock, Canada
Dennis Leifheit, Germany
Cheuk Fung Leung, Hong Kong
Andreas, Indonesia
Yukio Takai, Japan
Siew Hang Teh, Malaysia
Patricia Gabriela Medrano Picon, Mexico
Liss Johansen, Norway
Aaron Joseph N. David, Philippines
Jarosaw Nowakowski, Poland
Ciprian Constantin Grosu, Romania
Alena Zvereva, Russia
Wilson Teo, Singapore
Jungtae Ahn, South Korea
Maria Qvick Faxa, Sweden
Shih-En Chen, Taiwan
Geranun Jiraboonyanon, Thailand
Karyn Burgess, United Kingdom
Deborah LaValley, United States

Back in the day, we imagine that a failed quest to find lost treasure would result in scrubbing the deck or walking the plank, but in the 21st century, you merely get a do-over. Those clever Swedes were too much for the 21 finalists for Volvo’s hunt for the lost $50,000 and the key to a new XC90, as the treasure was left undiscovered after the 24-hour deadline. The contest, which lasted a month and included 32,000 online entrants, was narrowed to a final list of 21 “pirates” from all over the world. As a result of the lack of sleuth-power, Volvo’s giving the finalists another run at the buried treasure, and this time the first person to solve the next puzzle gets the prize.

We knew this contest was going to be tough, but even Volvo was surprised that nobody came out on top the first time around. Maybe in the next round they’ll put all 21 contestants in the back of an Ikea store to see who figures out how to leave without buying anything. Check out Volvo’s press release after the jump.

เพิ่งลงโปรแกรมโฆษณาเสร็จครับ หน้านี้เป้นหน้าทดลองก็เลยเอาเนื้อหาอังกฟาาลองใส่ดู อย่างเพิ่งงนะครับ
search iiraboonyanon

search geranun in google