โชคดีของผมในวัยนี้
ที่ผมได้รู้จักว่า การที่เรามีคนที่เรารักรออยู่นั้น ทำให้ชีวิตเราไม่บุ่มบ่าม และรู้จักถนอมตัว
เพราะว่าชีวิตไม่ได้เป็นของเราคนเดียว แต่เป็นของคนที่รักเราด้วย เราจึงต้องรู้จักดูแลตัวเองเผื่อเขา
หลังจากที่ผมเติบโตอย่างอ้างว้างในครอบครัวที่ไม่เคยได้อยู่ด้วยกัน
เป็นเศษแก้วเปราะแตกหักที่ใช้ชีวิตอย่างโหยหา ผ่านหัวเลี้ยวหัวต่อของชีวิตที่สับสนมากมาย
ผ่านการลองผิดลองถูกอย่างสิ้นหวัง และเริ่มต้นครั้งแล้วครั้งเล่าอย่างอดทน
ก่อนจะพบว่าเราสามารถสร้างสิ่งที่เราหวังได้ถ้าไม่ย่อท้อและอดทนอย่างยิ่ง
พร้อมที่จะเป็นเบาะรองประคับประคองให้มันเกิดขึ้น และมีราคาที่พร้อมจ่าย
แลกเปลี่ยนชีวิต นิสัยเดิมๆที่ไม่่เหมาะสมกับครอบครัวออกไป
ความรัก ครอบครัว เป็นของวิเศษสำหรับคนที่ได้มี ได้เพาะสร้างมัน
แล้วทำไมถ้าเราได้มีแล้ว เราจะไม่รักษามันไว้ ถ้าเรามีในสิ่งที่อีกหลายคนไม่มี
และควรจะรู้ว่ามันคือสมบัติล้ำค่าส่วนหนึ่งของชีวิตที่สร้างไม่ได้ง่ายๆเลย
ถ้ามีจงรักษามันไว้ ถ้าไม่มีจงเชื่อว่าเราสร้างได้แต่ต้องแลกเปลี่ยนในสิ่งที่ควรต้องทำ..
หวังและขอให้ทุกคนที่ได้อ่านได้มีสิ่งที่มีค่าของคุณในชีวิตครับ
เหมือนฝนตกตอนหน้าแล้ง
เหมือนเห็นสายรุ้งขึ้นกลางแจ้ง
เหมือนลมหนาวเดือนเมษา
เหมือนว่าใจอ่อนล้ากลับแข็งแกร่ง
เหมือนคนกำลังมีรัก
เหมือนคนหลงทางพบคนรู้จัก
เหมือนเจอของสำคัญที่หล่นหาย
เหมือนร้ายนั้นกลายเป็นดีมาก
เหมือนที่ฉันนั้นได้มาพบกับเธอ
ชีวิตฉันจึงได้เจอ
แต่ไม่รู้จะขอบคุณ ไม่รู้ทำอย่างไร
ไม่รู้ว่าสิ่งไหนจะยิ่งใหญ่ควรค่าพอ
ที่ฉันได้จากเธอ ได้รักโดยไม่ต้องขอ
ได้รู้โดยไม่ต้องรอ ว่ารักคืออะไร
โอ้…เธอ ทำให้ฉันรู้จัก
ความรักที่ไม่มีเหมือนใครใด
ได้มามีเธอนั้นเป็นคนให้
หัวใจอยากให้เธอรู้
แต่ไม่รู้จะขอบคุณ ไม่รู้ทำอย่างไร
ไม่รู้ว่าสิ่งไหนจะยิ่งใหญ่ควรค่าพอ
ที่ฉันได้จากเธอ ได้รักโดยไม่ต้องขอ
ได้รู้โดยไม่ต้องรอ ว่ารักคืออะไร
ได้รู้โดยไม่ต้องรอ ว่ารักคืออะไร
“ถ้าคุณไม่สามารถอธิบายเรื่องใดให้เด็ก 6 ขวบเข้าใจแล้วล่ะก็ คุณคงไม่เข้าใจเรื่องนั้นซะเอง” อัลเบิร์ต ไอน์สไตน์
เป็นคำกล่าวที่ทำให้ผู้ฟังต้องทบทวนตัวเองได้ดีจริงๆครับ..
ผมเคยคุยกับแฟนเวลาที่เขาสอนการบ้าน ลูก ว่า…
“สิ่งที่ผู้ใหญ่จะต้องต่อสู้เอาชนะคือความอยากให้ลูกตอบได้ดังใจตัวเอง กับการยอมรับตัวเองว่านี่คือการ สอนการบ้านลูก !!”
ถ้าผู้ใหญ่เอาชนะใจและอารมณ์ตัวเองไม่ได้ จะไม่สามารถเรียบเรียงสิ่งที่จะต้องอธิบายให้เด็กฟังรู้เรื่อง เพราะติดกับดักของตัวเองไปก่อนเรียบร้อยแล้ว ก็ถ้าจะเอาอารมณ์ให้ได้ดั่งใจตัวเอง โดยเฉพาะมโนภาพที่คาดหวังว่าพอสอนอะไรไปปุ๊บลูกเข้าใจปั๊บ ก็เรียบร้อยครับเพราะความเป็นจริงมันไม่ง่ายอย่างนั้น และผู้ใหญ่ก็ต้องมีความอดทน ย้ำสอนย้ำบอกไม่รู้เบื่อ และรู้จักสังเกตสังกาบ้างว่าไอ้วิธีการที่ตัวเองอธิบายนั้นมันห่วยแตกหรือเปล่าเขาถึงไม่เข้าใจ ควรจะมีกสโลบายอะไรหรือเปล่าที่ทำให้เขาสนใจและเข้าใจง่ายๆขึ้น ไม่ใช่ฉันจะสอนแบบนี้และแกต้องเข้าใจ (เอิ๊ก)
สิ่งที่สำคัญที่สุด คือการที่เขาได้เติบโตอย่างที่เป็นเขา ไม่ใช่ดั่งใจเรา
ดังนั้นการสอนเด็กๆ หรือลูกของเราต้องยืนบนพื้นฐานของเขาที่เราจะต้องหาความสนใจของเขา หาช่องทางอธิบายในมุมที่เขาเข้าใจ และไม่รีบไปโมโหเขาถ้าเราอธิบายในมุมของเรา แล้วเขาไม่เข้าใจ
เด็กๆในบ้านเราเป็นถุงใบใหญ่ที่เราจะจำกัดกรอบในการเติบโตเรียนรู้ ดังนั้นต้องรู้ว่าต้นไม้ต้นนี้จะงอกไปทางใดและคอยค้ำยันและใส่ปุ๋ยให้เขาโตขึ้นได้อย่างเต็มที่ ไม่ใช่ไปดัดแล้วดัดอีกให้เติบโตตามใจเรา แล้วเวลาที่ไม่มีเราอยู่เขาจะไปตามใจใครครับ เมื่อเลี้ยงมาอยู่ในกรอบให้ต้องตามใจใครสักคนอยู่ตลอดเวลา
ผมคุยกับแฟนว่า จะขอเวลาให้ลูกเรา 10 ปีในระหว่างโต เพราะเป็นช่วงเวลาที่เขาต้องการเรามากที่สุด ต่อจากนั้นเขาก็จะเริ่มต้องเปิดตัวเองเข้าสู่สังคมของเขาต่อ ขอแค่พอมีพอกิน ได้มีเวลาใช้ชีวิตกับครอบครัวได้มากที่สุด นั่นจะเป็นช่วงเวลาที่มีค่าที่สุดทั้งสำหรับลูกของเรา และตัวเราเอง
พูดง่ายๆว่าถ้าตัดสินมีลูกแล้ว มันต้องตามพร้อมกับความรับผิดชอบที่มีต่อชีวิตเขาให้มากที่สุด
ไม่ง่ายเลยครับที่จะแบ่งภาคทำทุกอย่างได้ทั้งหมด มันต้องเลือกหลายๆอย่าง
ถ้าต้องการมีเวลาให้กับลูกมากขึ้น ในขณะที่งานเท่าเดิม ก็แปลว่ามันจะต้องไปเบียดช่วงอื่นลง
แม้กระทั่งเวลาพักผ่อน เที่ยว กิน เฮฮาเพื่อนฝูง สังสรรค์ ที่เราเคยมี
แต่ถ้าคุณมีลูก มันน่าจะเป็นหน้าที่ของคุณไม่ใช่หรือ..
GERANUN.COM is Digg proof thanks to caching by WP Super Cache
