โชคดีของผมในวัยนี้
ที่ผมได้รู้จักว่า การที่เรามีคนที่เรารักรออยู่นั้น ทำให้ชีวิตเราไม่บุ่มบ่าม และรู้จักถนอมตัว
เพราะว่าชีวิตไม่ได้เป็นของเราคนเดียว แต่เป็นของคนที่รักเราด้วย เราจึงต้องรู้จักดูแลตัวเองเผื่อเขา

หลังจากที่ผมเติบโตอย่างอ้างว้างในครอบครัวที่ไม่เคยได้อยู่ด้วยกัน
เป็นเศษแก้วเปราะแตกหักที่ใช้ชีวิตอย่างโหยหา ผ่านหัวเลี้ยวหัวต่อของชีวิตที่สับสนมากมาย
ผ่านการลองผิดลองถูกอย่างสิ้นหวัง และเริ่มต้นครั้งแล้วครั้งเล่าอย่างอดทน
ก่อนจะพบว่าเราสามารถสร้างสิ่งที่เราหวังได้ถ้าไม่ย่อท้อและอดทนอย่างยิ่ง
พร้อมที่จะเป็นเบาะรองประคับประคองให้มันเกิดขึ้น และมีราคาที่พร้อมจ่าย
แลกเปลี่ยนชีวิต นิสัยเดิมๆที่ไม่่เหมาะสมกับครอบครัวออกไป

ความรัก ครอบครัว เป็นของวิเศษสำหรับคนที่ได้มี ได้เพาะสร้างมัน
แล้วทำไมถ้าเราได้มีแล้ว เราจะไม่รักษามันไว้ ถ้าเรามีในสิ่งที่อีกหลายคนไม่มี
และควรจะรู้ว่ามันคือสมบัติล้ำค่าส่วนหนึ่งของชีวิตที่สร้างไม่ได้ง่ายๆเลย

ถ้ามีจงรักษามันไว้ ถ้าไม่มีจงเชื่อว่าเราสร้างได้แต่ต้องแลกเปลี่ยนในสิ่งที่ควรต้องทำ..
หวังและขอให้ทุกคนที่ได้อ่านได้มีสิ่งที่มีค่าของคุณในชีวิตครับ

เหมือนฝนตกตอนหน้าแล้ง
เหมือนเห็นสายรุ้งขึ้นกลางแจ้ง
เหมือนลมหนาวเดือนเมษา
เหมือนว่าใจอ่อนล้ากลับแข็งแกร่ง

เหมือนคนกำลังมีรัก
เหมือนคนหลงทางพบคนรู้จัก
เหมือนเจอของสำคัญที่หล่นหาย
เหมือนร้ายนั้นกลายเป็นดีมาก
เหมือนที่ฉันนั้นได้มาพบกับเธอ
ชีวิตฉันจึงได้เจอ

แต่ไม่รู้จะขอบคุณ ไม่รู้ทำอย่างไร
ไม่รู้ว่าสิ่งไหนจะยิ่งใหญ่ควรค่าพอ
ที่ฉันได้จากเธอ ได้รักโดยไม่ต้องขอ
ได้รู้โดยไม่ต้องรอ ว่ารักคืออะไร

โอ้…เธอ ทำให้ฉันรู้จัก
ความรักที่ไม่มีเหมือนใครใด
ได้มามีเธอนั้นเป็นคนให้
หัวใจอยากให้เธอรู้

แต่ไม่รู้จะขอบคุณ ไม่รู้ทำอย่างไร
ไม่รู้ว่าสิ่งไหนจะยิ่งใหญ่ควรค่าพอ
ที่ฉันได้จากเธอ ได้รักโดยไม่ต้องขอ
ได้รู้โดยไม่ต้องรอ ว่ารักคืออะไร

ได้รู้โดยไม่ต้องรอ ว่ารักคืออะไร

“ถ้าคุณไม่สามารถอธิบายเรื่องใดให้เด็ก 6 ขวบเข้าใจแล้วล่ะก็ คุณคงไม่เข้าใจเรื่องนั้นซะเอง” อัลเบิร์ต ไอน์สไตน์

เป็นคำกล่าวที่ทำให้ผู้ฟังต้องทบทวนตัวเองได้ดีจริงๆครับ..
ผมเคยคุยกับแฟนเวลาที่เขาสอนการบ้าน ลูก ว่า…
“สิ่งที่ผู้ใหญ่จะต้องต่อสู้เอาชนะคือความอยากให้ลูกตอบได้ดังใจตัวเอง กับการยอมรับตัวเองว่านี่คือการ สอนการบ้านลูก !!”

ถ้าผู้ใหญ่เอาชนะใจและอารมณ์ตัวเองไม่ได้ จะไม่สามารถเรียบเรียงสิ่งที่จะต้องอธิบายให้เด็กฟังรู้เรื่อง เพราะติดกับดักของตัวเองไปก่อนเรียบร้อยแล้ว ก็ถ้าจะเอาอารมณ์ให้ได้ดั่งใจตัวเอง โดยเฉพาะมโนภาพที่คาดหวังว่าพอสอนอะไรไปปุ๊บลูกเข้าใจปั๊บ ก็เรียบร้อยครับเพราะความเป็นจริงมันไม่ง่ายอย่างนั้น และผู้ใหญ่ก็ต้องมีความอดทน ย้ำสอนย้ำบอกไม่รู้เบื่อ และรู้จักสังเกตสังกาบ้างว่าไอ้วิธีการที่ตัวเองอธิบายนั้นมันห่วยแตกหรือเปล่าเขาถึงไม่เข้าใจ ควรจะมีกสโลบายอะไรหรือเปล่าที่ทำให้เขาสนใจและเข้าใจง่ายๆขึ้น ไม่ใช่ฉันจะสอนแบบนี้และแกต้องเข้าใจ (เอิ๊ก)

สิ่งที่สำคัญที่สุด คือการที่เขาได้เติบโตอย่างที่เป็นเขา ไม่ใช่ดั่งใจเรา
ดังนั้นการสอนเด็กๆ หรือลูกของเราต้องยืนบนพื้นฐานของเขาที่เราจะต้องหาความสนใจของเขา หาช่องทางอธิบายในมุมที่เขาเข้าใจ และไม่รีบไปโมโหเขาถ้าเราอธิบายในมุมของเรา แล้วเขาไม่เข้าใจ

เด็กๆในบ้านเราเป็นถุงใบใหญ่ที่เราจะจำกัดกรอบในการเติบโตเรียนรู้ ดังนั้นต้องรู้ว่าต้นไม้ต้นนี้จะงอกไปทางใดและคอยค้ำยันและใส่ปุ๋ยให้เขาโตขึ้นได้อย่างเต็มที่ ไม่ใช่ไปดัดแล้วดัดอีกให้เติบโตตามใจเรา แล้วเวลาที่ไม่มีเราอยู่เขาจะไปตามใจใครครับ เมื่อเลี้ยงมาอยู่ในกรอบให้ต้องตามใจใครสักคนอยู่ตลอดเวลา

ผมคุยกับแฟนว่า จะขอเวลาให้ลูกเรา 10 ปีในระหว่างโต เพราะเป็นช่วงเวลาที่เขาต้องการเรามากที่สุด ต่อจากนั้นเขาก็จะเริ่มต้องเปิดตัวเองเข้าสู่สังคมของเขาต่อ ขอแค่พอมีพอกิน ได้มีเวลาใช้ชีวิตกับครอบครัวได้มากที่สุด นั่นจะเป็นช่วงเวลาที่มีค่าที่สุดทั้งสำหรับลูกของเรา และตัวเราเอง

พูดง่ายๆว่าถ้าตัดสินมีลูกแล้ว มันต้องตามพร้อมกับความรับผิดชอบที่มีต่อชีวิตเขาให้มากที่สุด

ไม่ง่ายเลยครับที่จะแบ่งภาคทำทุกอย่างได้ทั้งหมด มันต้องเลือกหลายๆอย่าง

ถ้าต้องการมีเวลาให้กับลูกมากขึ้น ในขณะที่งานเท่าเดิม ก็แปลว่ามันจะต้องไปเบียดช่วงอื่นลง

แม้กระทั่งเวลาพักผ่อน เที่ยว กิน เฮฮาเพื่อนฝูง สังสรรค์ ที่เราเคยมี

แต่ถ้าคุณมีลูก มันน่าจะเป็นหน้าที่ของคุณไม่ใช่หรือ..

ปีนี้ลูกชายคนโตได้เข้าเรียนอมาตยกุลครับ เทียวไปเทียวมาจับฉลากถึง 2 ปี ทีเดียว
พอได้แล้วโล่ง เพราะแนวทางสอดคล้องกับความคิดเรา แต่ไม่ง่ายเลยที่จะได้เรียนเพราะที่นี่ใช้วิธีจับฉลากเอา
พูดง่ายๆว่าวัดคนดวงดีตั้งแต่เริ่มเข้าเรียน ไม่มีแป๊เจ๊ยะ ไม่มีใต้โต๊ะ ดวงล้วนๆครับ

เป็นหนึ่งในโรงเรียนทางเลือกที่อยากแนะนำ ถ้ามองถึงคุณภาพชีวิตของลูกเราที่จะเติบโตขึ้นมาอย่างสมบูรณ์
โดยไม่หลงทุ่มเทไปในด้านวิชาการอย่างเดียวครับ เด็กที่มีวุฒิภาวะและความมั่นใจในตัวเองตั้งแต่เล็กสำหรับผมสำคัญกว่าเรียนเก่งเสียอีก
อาจเพราะว่าเรามีงาน มีอาชีพรองรับให้ลูกเรามากพออยู่แล้ว

การศึกษาแบบนีโอฮิวแมนนิส
Neo-Humanist Education

ความ เป็นมา
จุดเริ่มของแนวคิดนี้มาจากโยคีชาวอินเดียผู้ยิ่งใหญ่ พี.อาร์.ซาร์การ์ (P.R.Sarkar)
ที่นำศาสตร์ทางตะวันออกกับความทันสมัยแบบตะวันตกมาผสมผสานเข้าด้วยกัน

เช่น มีการให้เด็กๆฝึกสมาธิ ทำโยคะ ขณะเดียวกันก็ใช้เสียงเพลงและวิธีการสอนใหม่ๆรวมเข้าไปด้วย โดยให้ความสำคัญกับการเรียนการสอนในเด็กเล็กว่า
“กิ่งไผ่อ่อนสามารถจะถูกดัดหรือปรับให้อยู่ในรูปแบบใดก็ได้ ส่วนกิ่งไผ่แก่จะต้องใช้ความพยายามอย่างยิ่งยวด ในการดัดหรือปรับให้อยู่ในรูปแบบที่เหมาะสม ซึ่งก็อาจหักหรือเสียหายโดยง่าย นี่คือเหตุผลสำคัญที่เราควรให้ความสนใจการศึกษาระดับอนุบาลยิ่งกว่าการศึกษา ระดับใดๆทั้งสิ้น”

หลักการ
สิ่งแวดล้อมและการศึกษาในวัยต้นๆของ ชีวิต มีอิทธิพลเป็นอย่างยิ่งต่อความเฉลียวฉลาด คุณธรรมและความสุขของคนเรา
โดย เชื่อว่าความเก่ง ความฉลาด ซึ่งเป็นศักยภาพที่มีอยู่ในตัวมนุษย์ แต่มนุษย์ดีงศักยภาพดังกล่าวออกมาใช้แค่ 5-10 เปอร์เซ็นต์เท่านั้น และเชื่อว่าความเป็นคนที่สมบูรณ์นั้นเกิดจากศักยภาพที่สำคัญ 4 ด้านคือ

1. ร่างกาย (PHYSICAL) จะต้องแข็งแรง
2. จิตใจ (MENTAL) ถ้ารูปร่างดีแข็งแรง แต่จิตใจไม่มีความเชื่อมั่นในตัวเอง ตัดสินใจด้วยตัวเองไม่ได้ ไม่มีความเป็นตัวของตัวเอง ไม่มีความคิดสร้างสรรค์ ก็ไม่มีประโยชน์
3. ความมีน้ำใจ (SPIRITUAL) มีความรักให้กับคนอื่นในวงกว้าง ช่วยเหลือคนอื่นโดยที่ไม่หวังผลตอบแทน มีความเมตตาที่ยิ่งใหญ่ มีใจที่เปิดกว้าง
4. วิชาการ (ACADEMIC) ถ้าเราไม่มีวิชาการ ไม่มีความรู้ก็ไม่มีทางที่เราจะมีอะไรมาบำรุงตัวเอง

ทั้ง 4 ด้านคือหลักการสู่ความเป็นคนที่สมบูรณ์ การศึกษาที่ดีจะต้องจัดให้ครบทั้งหมดนี้
กระบวนการ

เพื่อไปให้ถึงเป้าหมายความเป็นคนที่สมบูรณ์ กิจกรรมที่ทำในโรงเรียนนีโอฮิวแมนนิสจะต้องสอดคล้องกับหลัก 4 ข้อ คือ คลื่นสมองต่ำ การประสานของเซลล์สมอง ภาพพจน์ต่อตัวเอง และการให้ความรัก ซึ่งต้องไปด้วยกัน เด็กจึงจะไปในทิศทางที่ดี

1. คลื่นสมองต่ำ
นักวิทยาศาสตร์ได้ประดิษฐ์เครื่องมือวัดคลื่นสมอง ซึ่งสามารถตรวจพบว่าประสิทธิภาพการทำงานของคนเราจะแปรเปลี่ยนไปตามคลื่นสมอง ที่เราส่ง ยิ่งต่ำลงมากเท่าไรจะยิ่งมีประสิทธิภาพดีมากขึ้นเท่านั้น เพราะเราจะมีความสงบทางจิตใจ อารมณ์ดี ใจเย็น มีความคิดสร้างสรรค์สูง เกิดสมาธิ จิตใจเป็นหนึ่งเดียว ไม่ฟุ้งซ่าน ไม่วอกแวก

กิจกรรมจึงต้องสร้างให้เด็กเกิดภาวะคลื่นสมองต่ำมากที่สุด เช่น ก่อนเข้าห้องเรียน เด็กๆได้ฝึกทำโยคะ นั่งสมาธิ อันถือเป็นการเตรียมความพร้อมให้เขาเรียนหนังสือได้อย่างสบายใจ และมีความสุขในการรับรู้

โยคะและสมาธิ จะช่วยให้กล้ามเนื้อและประสาทผ่อนคลาย
ขณะเด็กทำโยคะ จิตใจเขาจะเป็นหนึ่งเดียว เรื่องอะไรที่วุ่นวายจะค่อยสงบลงๆ การเล่านิทาน การกอด เสียงเพลง และท่าที คำพูดจากคนรอบข้าง ก็มีส่วนทำให้คลื่นสมองต่ำได้เช่นเดียวกัน ถ้าเด็กอยู่ใกล้คนคลื่นสมองต่ำ เขาก็จะต่ำด้วย แต่ถ้าใกล้คนที่คลื่นสมองสูง อารมณ์เขาก็พลอยรุนแรงสูงตามไปด้วย ดังนั้น บทบาทของครูจึงเป็นเรื่องสำคัญ ครูต้องอารมณ์เย็น ยิ้มแย้มแจ่มใส พูดจาไพเราะ พูดให้กำลังใจ และไม่พูดในแง่ลบ

อาหารการกินก็มีส่วนต่อคลื่นสมองของคนเราด้วยเช่นกัน ยิ่งถ้าเป็นอาหารธรรมชาติมากเท่าไหร่ จะยิ่งส่งผลดีมากเท่านั้น อาหารที่โรงเรียนจึงเป็นแบบกึ่งมังสวิรัติ ไม่กินเนื้อสัตว์ใหญ่ เช่น หมู เนื้อ แต่กินเนื้อสัตว์เล็กตั้งแต่ไก่ลงมา เน้นผ้ก ผลไม้ นม และดื่มน้ำมากๆ

2.การประสานของเซลล์สมอง
เราเคยเชื่อว่าความฉลาดมาจากพันธุกรรม พ่อเก่ง แม่เก่ง ลูกจะออกมาเก่ง
แต่นีโอฮิวแมนนิสมีความเห็นต่างออกไปจากนั้น โดยเชื่อว่าความฉลาดสามารถฝึกฝนกันได้ ไม่ขึ้นอยู่กับกรรมพันธุ์ แต่ขึ้นกับสิ่งแวดล้อมมากกว่า ว่าได้มีส่วนช่วยทำให้เซลล์สมองประสานกันมากน้อยแค่ไหน

การที่คนไหนจะฉลาดหรือไม่ฉลาด เกิดจากเซลล์สมองประสานเข้าด้วยกันหรือที่เรียกว่าเซลล์ประสานประสาท ถ้าใครมีมากๆคนนั้นจะฉลาด เรียนรู้เรื่องต่างๆได้เร็ว อย่างเรามีเพื่อน ทำไมบางคนอ่านหนังสือสิบนาที จำได้หมด แล้วเรากลับจำไม่ได้

มีการค้นพบว่าเซลล์ประสานประสาทจะขยายตัวได้ดี เมื่อมือกับเท้าของเราทำงานมาก เพราะปลายประสาทจะอยู่ตรงส่วนนี้มาก ฉะนั้นในแนวคิดนี้จึงให้เด็กเรียนๆเล่นๆ เรียนก็จริงแต่ต้องได้เคลื่อนไหวด้วย ดังนั้นกิจกรรมจึงมุ่งให้เด็กได้ออกนอกห้อง ได้ปีนป่าย ได้วิ่งเล่น เพื่อให้มือกับเท้าทำงานมากที่สุด

นีโอฮิวแมนนิสจะไม่เชื่อเรื่องให้เด็กเรียนอย่างเดียว หรือเล่นอย่างเดียว เพราะในช่วง 3-6 ปี จะเป็นช่วงที่สมองของคนเราเจริญเติบโตมากที่สุด ถ้าไม่ให้เรียนเสียเลย แล้วมาเรียนตอน 7-8 ขวบจะยิ่งช้าไป ดังนั้นจึงต้องเรียนบ้างโดยกระจายให้เหมาะสม และใช้วิธีการที่จูงใจให้เด็กเรียนรู้ด้วยคลื่นอัลฟาหรือคลื่นสมองต่ำมากที่สุด

ส่วนวิธีการสอนแม้เป็นนามธรรม แต่ก็มีวิธีจูงใจอย่างมีระบบจากรูปธรรมง่ายๆ ไปสู่สิ่งที่เป็นรูปธรรมยากๆ แล้วจึงค่อยไปสู่นามธรรมโดยที่เด็กแทบจะไม่รู้ตัวเลย

เช่น แทนที่เด็กจะต้องท่องตัวอักษรต่างๆ เขาก็จะรู้จักเจ้าตัวพวกนี้ผ่านเกม โดยวิ่งไปตามพื้นห้องให้เป็นรูปตัวอักษร ทำตัวเองให้เป็นรูปนั้น หรือเล่นเกมบัตรคำสนุกๆ และแทนที่จะต้องหลับหูหลับตาท่องตัวเลขมากมายอย่างไร้ความหมาย พวกเขาก็จะได้เรียนรู้การใช้จากของจริงเช่น นับตัวเลขจากลูกปัดหอยหรือผลไม้ ถ้าหากจะเรียนสร้างเสริมประสบการณ์ชีวิต ครูก็จะพาพวกเขาไปสัมผัสกับประสบการณ์จริงนอกห้องเรียน อาจพาไปดูปลาในบ่อ พาไปรู้จักสัญญาณไฟจราจรริมถนน เป็นต้น

3. ภาพพจน์ของตัวเอง (SELF CONCEPT)
ความรู้สึกที่คนเรามีต่อตัวเรา ตามหลักจิตวิทยาสมัยใหม่พบว่าความรู้สึกที่มีต่อตัวเราจะส่งผลไปถึงความ รู้สึกที่เรามีต่อคนอื่นด้วย ถ้าเรารู้สึกว่าตัวเองไม่ได้เรื่อง เราก็จะไม่เชื่อมั่นคนอื่น

ความรู้สึกที่มาจากตัวเรามันมาจากประสาทสัมผัสทั้งห้าที่เป็นตัวบันทึก โดยเฉพาะทางตากับทางหูเป็นเรื่องของจิตใต้สำนีก ซึ่งวัยเด็กเป็นวัยที่รับรู้สูงที่สุด ถ้าจิตใต้สำนึกบันทึกไว้แต่เรื่องด้านลบ ได้ยินคนรอบข้างพูดเรื่อยๆว่าไม่เก่ง ซน เด็กเติบโตขึ้นก็จะกลายเป็นคนที่ไม่เก่ง ซน ซุ่มซ่าม เมื่อภาพพจน์ที่มีต่อตัวเองเป็นลบ พฤติกรรมที่ออกมาก็จะเป็นลบด้วย

ดังนั้นบทบาทของครูจึงเป็นเรื่องสำคัญ (กรณีเดียวกับเรื่องคลื่นสมองต่ำ) เชื่อว่าพฤติกรรมของครูคือบทเรียนที่ดีที่สุดของเด็ก เช่น ถ้าครูไม่กินผัก เด็กก็จะไม่กินผัก ถ้าครูพูดจาไพเราะ เด็กก็จะพูดจาไพเราะ แนวคิดนี้ไม่เชื่อว่าทำอย่างที่ครูสอน แต่อย่าทำอย่างที่ครูทำ

ดังนั้นคนที่เป็นครูที่ดีจึงต้องสมบูรณ์พร้อมทั้งพฤติกรรมส่วนตัวและเทคนิค การสอนด้วย เด็กจึงจะเป็นคนที่สมบูรณ์แบบ

4.การให้ความรัก เปรียบเสมือนกับแก้วน้ำ

ถ้าความรักของเด็กคนนั้นเต็ม มันย่อมไหลเผื่อแผ่ไปถึงผู้อื่น ตรงกันข้าม ถ้าความรักของเขามีเพียงค่อนแก้ว เขาย่อมเรียกร้องต้องการการแสดงออกซึ่งความรักแก่เด็กที่จะทำให้เขาได้รับ ความรักล้นเต็ม

วิธีที่จะได้ความรัก

1. รอยยิ้ม ตามหลักจิตวิทยา การยิ้มคือการยอมรับในความเป็นมนุษย์

2. คำชม การนำเอาข้อดีมาพูด

3. การสัมผัส ในเด็กวัย 3-6 ขวบต้องการสิ่งนี้มาก
นักจิตวิทยาบอกว่า คนเราต้องการการสัมผัสอย่างน้อยวันละ 4 ครั้ง
เพื่อการมีชีวิตรอด 8 ครั้งเพื่อการมีชีวิตอยู่อย่างปกติ
และ 14 ครั้งเพื่อการมีชีวิตอย่างมีความสุข

ถ้าไม่ได้รับเลยเขาจะอารมณ์ไม่ดี หงุดหงิด ดังนั้นในโรงเรียนนีโอฮิวแมนนิส ครูจึงกอดเด็กหลังเช็กชื่อในตอนเช้าเสมอ

โดย รศ.ดร.เกียรติวรรณ อมาตยกุล ภาควิชาการศึกษานอกโรงเรียน คณะครุศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย

ภาพ Lady Godiva โดย John Collier (๑๘๙๗)

เมื่อ เอ่ยถึงชื่อโกไดวา (Godiva) คนส่วนมากมักทราบว่าเป็นชื่อช็อกโกแลตยี่ห้อหนึ่งที่มีโลโกเป็นรูปผู้หญิงผม ยาวเปลือยร่างนั่งอยู่บนหลังม้า แต่หลายคนอาจไม่รู้ว่า ผู้หญิงบนโลโกนั้นเคยมีชีวิตและตัวตนอยู่จริงเมื่อเกือบ ๑,๐๐๐ ปีก่อน ทั้งยังมีเรื่องราวอันน่าทึ่ง ซึ่งไม่ว่าท้ายสุดจะเป็นเรื่องจริงหรือตำนาน แต่อิทธิพลจากเรื่องราวของเธอได้สร้างแรงบันดาลใจให้แก่ชนรุ่นหลัง

และก็สร้างแรงบันดาลใจมากๆครับ อยากให้ไปอ่านจังเลย
คลิกเพื่อไปอ่านรายละเอียดครับ

Nick Vujicic นิค วูจิซิค

แทนที่จะมัวหมกมุ่นสงสารตัวเอง หรือโกรธเกรี้ยวผู้คนรอบข้างด้วยเหตุผลต่างๆ นานาของ ‘ความไม่ยุติธรรม’ (Why me?) เขากลับบอกพ่อแม่ว่าเขาอยากใช้ชีวิตปกติ ไม่ ต้องการให้ใครมาดูแล หรือปฏิบัติต่อเขาอย่างพิเศษ ‘ แล้วเขาก็ใช้ชีวิตปกติ ไปโรงเรียนสามัญเรียนร่วมกับเพื่อนที่มีร่างกายสมบูรณ์ ผู้คนต่างมองเขาอย่างประหลาดใจ โดยที่ไม่ได้ตระหนักเลยว่าสิ่งที่พวกเขาคิดกับความเป็นจริงนั้น เป็นคนละเรื่องเลย เขาเรียนจบทางบัญชี และปัจจุบัน เป็นนักสร้างแรงบันดาลใจที่เดินรอบโลก เพื่อพูดกับเด็ก-วัยรุ่นที่มีความคับข้องใจ ไม่พอใจ เป็นตัวอย่างที่มีชีวิต แสดงให้เห็นว่าที่แต่ละคนมีนั้น ยิ่งใหญ่ขนาดไหน จะทุกข์ร้อนอะไรนักหนา

“No arms, No legs, No worries”

An amazing story of faith in adversity. If Nick’s story doesn’t convince us about God’s love & His power & what faith can do, then nothing else will.
เรื่องเล่าอันน่าอัศจรรย์ใจเกี่ยวกับความเชื่อในภาวะอันยากลำบาก ถ้าเรื่องของนิคไม่ทำให้เราเชื่อเรื่องความรักของพระเจ้าและพลังของพระองค์ รวมถึงสิ่งที่ความเชื่อนั้นทำให้เกิดขึ้นได้ ก็คงไม่มีเรื่องไหนที่จะทำให้เราเชื่อได้อีกแล้ว

My name is Nick Vujicic and I give God the Glory for how He has used my testimony to touch thousands of hearts around the world!
ผมชื่อ นิค วูจิซิค และผมขอมอบสิ่งดีต่าง ๆ ให้เป็นของพระเจ้าสำหรับโอกาสการเป็นพยานของผมที่จับต้องหัวใจของคนนับแสนทั่วโลก!
I was born without limbs and doctors have no medical explanation for this birth “defect”. As you can imagine, I was faced with many challenges and obstacles.
ผมเกิดมาโดยที่ ไม่มี แขนขาและหมอก็หาคำอธิบายทางการแพทย์ไม่ได้สำหรับ “ข้อบกพร่อง” จากการกำเนิดนี้ อย่างที่คุณน่าจะจินตนาการได้ว่าผมต้องเจอกับความท้าทายและอุปสรรคมากมาย

“Consider it pure joy, my Brothers, whenever you face trials of many kinds.”
“คิดซะว่ามันเป็นความรู้สึกเป็นสุขอันบริสุทธิ์เถิดพี่น้อง เมื่อไหร่ก็ตามที่เราต้องเจอกับการทดลองในหลายรูปแบบ”

….To count our hurt, pain and struggle as nothing but pure joy? As my parents were Christians, and my Dad even a Pastor of our church, they knew that verse very well.
… ให้ถือ ว่าความเจ็บปวด ความทุกข์ยาก และการต่อสู้ดิ้นรนของเราเป็นความรู้สึกอันเป็นสุขงั้นเหรอ? ด้วยความที่พ่อแม่ของผมเป็นคริสเตียน โดยเฉพาะอย่างยิ่งพ่อของผมที่เป็นนักเทศน์ในโบสถ์ พวกเค้ารู้ซื้งในคำพูดนั้นเป็นอย่างดี
However, on the morning of the 4th of December 1982 in Melbourne (Australia), the last two words on the minds of my parents was “Praise God!”.
อย่าง ไรก็ตาม เช้าวันหนึ่งของวันที่ 4 ธันวาคม ปี 1982 ที่เมืองเมลเบิร์น (ประเทศออกเตรเลีย) สองคำสุดท้ายที่อยู่ในใจของพ่อแม่ผมก็คือ “สรรเสริญพระเจ้า!”
Their firstborn son had been born without limbs! There were no warnings or time to prepare themselves for it. The doctors we shocked and had no answers at all! There is still no medical reason why this had happened and Nick now has a Brother and Sister who were born just like any other baby.
ลูกชายคนแรกของพวกเขาเกิดมาไม่มีแขนขา! ไม่มีคำเตือนใด ๆ หรือแม้แต่เวลาให้เตรียมใจสำหรับเรื่องนี้ หมอก็ตกใจและไม่มีคำตอบใด ๆ เลย! ยังคงไม่มีเหตุผลทางการแพทย์ใด ๆ ที่จะอธิบายได้ว่าทำไมสิ่งนี้จึงเกิดขึ้น และตอนนี้นิคมีทั้งน้องชายและน้องสาวที่เกิดมาเหมือนกับเดกปกติคนอื่น ๆ

The whole church mourned over my birth and my parents were absolutely devastated. Everyone asked, “if God is a God of Love, then why would God let something this bad happen to not just anyone, but dedicated Christians?” My Dad thought I wouldn’t survive for very long, but tests proved that I was a healthy baby boy just with a few limbs missing.
คนทั้งโบสถ์เศร้าโศกกับเรื่องที่เกิดขึ้นกับการเกิดมาของผม และพ่อแม่ผมก็รู้สึกไปกับเรื่องเหล่านั้น ทุกคนถามว่า “ถ้าพระเจ้าเป็นพระเจ้าแห่งความรัก ถ้างั้นทำไมพระองค์ถึงยอมให้สิ่งเลวร้ายแบบนี้เกิดขึ้น ไม่ใช่แค่กับใครคนอื่น แต่กับคริสเตียนที่ทุ่มเทแบบนี้” พ่อผมไม่คิดว่าผมจะมีชิวิตอยู่ได้นานนัก แต่ผลการทดสอบกลับบอกว่าผมเป็นเด็กผู้ชายแข็งแรง เพียงแค่แขนขาหายไปเท่านั้นเอง

Understandably, my parents had strong concern and evident fears of what kind of life I’d be able to lead. God provided them strength, wisdom and courage through those early years and soon after that I was old enough to go to school.
พ่อ แม่ผมมีความกังวลอย่างมากและแสดงให้ เห็นถึงความกลัวว่าชีวิตแบบไหนกันนะที่ผมจะเติบโตขึ้นมา ซึ่งมันก็เข้าใจได้อยู่หรอก แต่ว่าพระเจ้าก็ให้ความเข้มแข็ง สติปัญญา และความกล้าแก่พวกท่านในการที่จะผ่านสิ่งเหล่านี้ไปได้ในช่วงปีแรก ๆ และไม่นานหลังจากนั้นผมก็โตพอที่จะไปโรงเรียนได้

The law in Australia didn’t allow me to be integrated into a main-stream school because of my physical disability. God did miracles and gave my Mom the strength to fight for the law to be changed. I was one of the first disabled students to be integrated into a main-stream school.
กฎหมาย ในประเทศไม่อนุญาตให้ผมได้เข้าโรงเรียนที่ดีที่สุดเนื่องจากสภาพความบกพร่อง ทางร่างกายของผม แต่พระเจ้าก็ทำเรื่องมหัศจรรย์และให้พลังแก่แม่ผมในการที่จะต่อสู้กับกฎหมาย เพื่อให้มันเปลี่ยนไป ผมเป็นคนหนึ่งในนักเรียนที่พิการรุ่นแรกที่ได้เข้าศึกษาในโรงเรียนในระดับ หน้า

I liked going to school, and just try to live life like everyone else, but it was in my early years of school where I encountered uncomfortable times of feeling rejected, weird and bullied because of my physical difference. It was very hard for me to get used to, but with the support of my parents, I started to develop attitudes and values which helped me overcome these challenging times.
ผม ชอบไปโรงเรียนและพยายามที่จะมีชีวิตเหมือนกับคนอื่น ๆ แต่ผมก็ได้รับรู้ในปีแรก ๆ ของการไปโรงเรียนถึงเวลาที่รู้สึกไม่สบายใจอันเกิดจากการถูกปฎิเสธ รู้สึกแปลกแยกและถูกล้อเลียนจากความแตกต่างทางร่างกายของผม เป็นเรื่องยากสำหรับผมที่จะชินกับความรู้สึกนั้น แต่ด้วยการสนับสนุนของพ่อแม่ ผมเริ่มที่จะพัฒนาทัศนคติที่ดีและคุณค่าที่ช่วยให้ผมก้าวผ่านเวลาแห่งความ ท้าทายนั้น

I knew that I was different but on the inside I was just like everyone else. There were many times when I felt so low that I wouldn’t go to school just so I didn’t have to face all the negative attention. I was encouraged by my parents to ignore them and to try start making friends by just talking with some kids. Soon the students realized that I was just like them, and starting there God kept on blessing me with new friends.
ผมรู้ ว่าภายนอกผมต่างจากคนอื่นแต่ข้างในนั้นผมก็เหมือนกับทุกคนแหละ มีหลายครั้งที่ผมรู้สึกแย่มาก ๆ จนไม่อยากไปโรงเรียนเพื่อที่จะไม่ต้องไปเจอเรื่องแย่ ๆ พวกนั้น แต่ผมก็ได้รับการชูใจจากพ่อแม่ในการที่จะไม่สนใจสิ่งเหล่านั้น และให้เริ่มหาเพื่อนโดยการไปพูดคุยกับเด็กบางคน ไม่นานนักเด็กนักเรียนเหล่านั้นก็รู้ว่าผมก็เหมือนพวกเขานั้นแหละ และจากตรงนั้น พระเจ้าก็อวยพรผมในการพบเพื่อนใหม่

กำลังใจอุ่นๆครับ

อ่านทั้งหมด

http://dek-d.com/board/view.php?id=1345629

อาทิตย์นี้
ผมนั่งคุยเรื่องให้กำลังใจตนเองกับหลายๆคนที่กำลังเจอปัญหาและท้อ

ส่วนใหญ่มักจะถามว่าพี่ทำได้อย่างไร ทำไมพี่เข้มแข็งเวลาเจอปัญหาหนักๆ
จนเหมือนเฉยๆ สบายๆไปทุกเรื่อย

ผมก็มักจะตอบว่าเราต้องสร้างแรงบันดาลใจให้กับตัวเองให้มาก
ถ้าเรารู้จักกลไกการสร้างแรงบันดาลใจให้กับตัวเองได้มากพอ เราจะทำได้
แต่หลายคนไม่คิดอย่างนั้น

พอดีได้เจอเคสสร้างแรงบันดาลใจที่โดนมากๆอยู่ชิ้นนึง
จนอดไม่ได้ที่จะเอามาฝาก และก็เชื่อว่าแค่สิ่งที่คุณได้เห็นต่อจากนี้
คงไม่ต้องบรรยายอะไรเพิ่มอีก

ผมหวังเสมอว่าคุณจะมีแรงบันดาลใจสำหรับตัวเอง
โดยไม่มีเงื่อนไข อย่างนั้นอย่างนี้อีกเพราะคิดว่าตัวเองอ่อนแอ
เพราะอะไร ลองมาดูในคลิปนี้เถอะครับ

http://www.youtube.com/watch?v=_q45U7XHeuI

หวังว่าคงจะได้รับสื่อในสิ่งที่ผมตั้งใจครับ

ชีวิตของคนเรานี่ มักจะเจออุปสรรคและแรงกดดันมากมายครับ

ชวนให้นึกถึงสิ่งที่เหมือนกันแทบจะทั้งหมดต่างแค่โครงสร้างก็คือ เพชร และ ถ่าน

ทั้งคู่เป็นคาร์บอนเหมือนๆกัน ต่างกันแค่การจัดเรียงโครงสร้างภายในเท่านั้นเอง

บางทีชีวิตของคนเรา

ก็ต่างแค่ส่วนเสี้ยวตรงที่แรงใจเท่านั้นเอง

ระหว่างการอดทนแรงกดดันของสิ่งต่างๆที่เผชิญหน้าในชีวิตไปให้ได้

กับการวางมือท้อถอยเลิกราหยุดทำ

ใช่..มันไม่ง่าย แต่ถ้าท้อถอยมันก็เท่านั้น
ลองสู้ให้สุดๆ แล้วถ้ามันจบแล้วก็พัก

ในเวลาไหนที่ท้อ และต้องการกำลังใจ ที่ตัวเองต้องยืนหยัดต่อสู้
ฝากคำขวัญในใจไว้ให้กำลังใจตัวเองสำหรับเพื่อนๆ แค่คำๆนี้เองครับ

ท้อ..ก็เป็นถ่าน ผ่าน..ก็เป็นเพชร

ชีวิตของเรามักต้องอดทนเสมอ

ขอให้คุณทุกคนเป็นเพชรงามในชีวิตของคุณเอง
ที่จะส่องประกายแวววาวในท้ายที่สุดเสมอ

แวะมาส่งกำลังใจนั้นถึงกัน ในวันคล้ายวันเกิดตามสูติบัตรครับ

วันนี้เพื่อนๆส่งดอกเหมยมาให้ดูครับ

ได้คุยกับถึงความเป็นมาของดอกเหมย
ว่าจะเอาไว้สอนลูกชายสักหน่อย

ดอกเหมยหรือบ๊วยเป็นดอกไม้ชนิดเดียว
ที่สามารถบานสู้หิมะในฤดูหนาว
ไม่บานแข่งกับดอกไม้อื่นที่มักจะบานในฤดูร้อน
จึงเปรียบเสมือนคนที่อ่อนน้อมถ่อมตน สงบเสงี่ยม ไม่อวดตัว
(ความหมายดีมากเลยน่ะครับ)

เอาภาพดอกเหมยมาประกอบไว้อีกภาพครับ

ผมเห็นเพื่อนและรุ่นน้องมากมาย
พยายามที่จะทำให้คนอื่นๆรัก ชอบ
หรือประทับใจในตัวตนของเรา

ที่จริงแล้วเป็นเรื่องเปล่าประโยชน์
เพราะคนที่คบกันหรือใช้ชีวิตในสังคมเดียวกันนั้น
มีรายละเอียดปลีกย่อยมากมายที่เป็นส่วนตัว

นึกไม่ออก นึกถึงเกมซิมครับ
คนที่เรารู้สึกว่าสนิทกับเขามาก
ส่วนตัวเขาอาจไม่ได้รู้สึกเท่ากับเราเสมอไป

สัมพันธภาพไม่ได้ยืนอยู่บนพื้นฐานความเท่ากัน

เพราะฉะนั้นคนที่จะเจ็บมากจากการดิ้นรนที่ทำให้คนอื่นชื่นชม รัก
จึงหนีไม่พ้นคนๆนั้น ในวันหนึ่ง

และก็จะรู้สึกเวิ้งว้างเปล่าประโยชน์กับสิ่งที่ทำลงไปทั้งหมด

วิธีที่ง่ายที่สุด คือ เดินหน้าอย่างที่เราเป็นเรา
เขาชอบก็จะชอบอย่างที่เป็นเรา
และคนไหนที่ไม่ชอบ
ก็จะได้รู้ว่าธรรมชาติของเรากับเขาโดยพื้นฐานเข้ากันไม่ได้

ไม่ต้องไปฝืนกับมันนัก
ประคับประคองให้มันพอดีๆก็พอ

จุดสำคัญที่ต้องรู้จัก คือ จุดยืนของตัวเอง
เราทำเพื่ออะไร มีจุดหมายและคำตอบของมันหรือไม่

ถามตอบตัวเองได้ แล้วก็จงเลือกกระทำให้เหมาะ
แต่อย่าเกินกำลัง

อะไรที่เกินกำลัง มักจะเสียมากกว่าได้
ยั้งๆไว้บ้างครับ

ต้นฉบับไฟล์เหล่านี้ ผมเพียงทำหน้าที่รวบรวมให้ท่านอาจารย์รัชกร
หรือท่านถั่วงอกเรียกอาจารย์นะครับ ทำด้วยความนับถือ และความสะดวกผู้โหลด

คุณความดีใดใด ต้องไปให้ความดีให้กับผู้เขียน อาจารย์ รัชกร นะครับ
ผู้ที่โหลดๆ ไฟล์ไป อย่าลืมเข้าไปขอบคุณผู้ให้ด้วย

ตำราไพ่ยิปซีตำรับท่านถั่วงอกเรียกอาจารย์ครับ มี 2 ชุด ต่อกันนะครับ

http://geranun.com/horo/horo7/majoracana.doc

http://geranun.com/horo/horo7/minoracana.doc
แถมด้วยตำราเลข 7 ตัวของท่านถั่วงอกเรียกอาจารย์ครับ
สุดยอดมากๆ อ่านเข้าใจง่าย
http://geranun.com/horo/horo7/7.doc

เพิ่มเติม
เก้าหลังขดหลังแข็งนำเสนอ
ชาร์ตคู่มือจักรเจ็ดดาว สำหรับใช้ประกอบการศึกษาจักรเจ็ดดาวของท่านถั่วงอกฯ

“คลิกที่นี่ครับ”

ล่าสุดครับโปรแกรมจักร7ดาราเรียบร้อยแล้ว
http://www.geranun.com/horo/horo7/Jakra7StarsVer_1.1.rar

ถ้ามีเพิ่มเติมอีก ผมจะนำมารวบรวมให้ท่านรัชกรที่นี่นะครับ จะได้เป็นหมวดหมู่
ไม่ต้องไปค้นหลายกระทู้

ด้วยความนับถือครับ

เที่ยวนี้ ไม่อธิบายอะไรมากครับ
ตัวภาพ ผู้เขียนถ่ายทอดเรื่องราวได้ดีมากๆอยู่แล้ว
ผมกำลังตามหาเจ้าของภาพเพื่อลงเครดิต ใคทราบช่วยบอกๆด้วยนะครับ
เขียนได้ดี กระตุกไอเดีย ต้องช่วยแนะนำ..

มาอ่านกันเลยครับ

อ่านแล้วชอบใจ และได้ประโยชน์ผมก็ดีใจครับ
ขอยกความดีให้เจ้าของไอเดีย ที่อุตส่าห์เขียนมาให้เราอ่านกัน..ครับ

“เอามะพร้าวห้าวมาขายสวน เรื่องสังฆทาน”

แวะไปที่เว็บลานธรรม แล้วประทับใจคุณ oor_dt ที่มาเล่าเรื่องการจัดของถวายสังฆทาน เช่น มีดโกนขนนก ที่แคะหู ตัดเล็บ รองเท้าแตะที่มีสีตามพุทธบัญญัติ (สีหม่นหมองเท่านั้น)
เห็นแล้วชอบมากๆครับเลยของอนุญาตเอามาฝากต่อ
เหมาะสำหรับคนที่อยากถวายสังฆทานที่เป็นประโยชน์ต่อพระจริงๆ
(อยากบอกว่ามีของอีกหลายอย่างที่เป็นสิ่งจำเป็นสำหรับพระ แต่ไม่ค่อยมีคนถวายครับ..555) อย่างรองเท้านี่ คนถวายเยอะ โดยไม่ทราบว่า สีต้องห้ามใส่ไม่ได้เพราะอาบัติ..น่าเสียดาย
คือตั้งใจในบุญ…แต่ขาดความรู้
สรุปต้องให้เด็กวัดครับ..

มาฟัง คุณ oor_dt เล่าดีกว่านะ…

เนื่องจากผู้ที่นับถือท่านหนึ่งอยากพาครอบครัวไปถวายสังฆทานช่วงวันหยุดที่กําลังมาถึง ท่านได้มาปรารภว่าจะจัดของไปถวายเองแต่ยังขาดรองเท้ากับของใช้หลายอย่าง ก็เลยจัดSETของใช้ให้ไป 2 ชุด ซึ่งเป็นที่ชอบใจท่านว่า package ของใช้ดูเรียบร้อยดี ก็เลยขอเอามาแบ่งปันกับหลายๆท่านในที่นี้ที่นิยมการจัดของเอง
ภาพแรก ผ้าเช็ดมือขนาด 15#30 นิ้ว ชุดมีดโกนขนนกและใบมีด ไม้แคะหู แหนบ ที่ตัดเล็บTRIM@
(ที่ตัดเล็บยี่ห้อTRIM ใช้ดีมากเลยค่ะ ใช้มาหลายปีแล้ว มีขายทั่วไปที่แผนกเครื่องใช้สตรีตามห้างสรรพสินค้าทั่วไป)

ส่วนกล่องแดงๆ ที่เห็นพร้อมถุงใสแบบZip Lock คือรูดปิดได้เหมือนพวกซองยาค่ะ

กล่องแดงนี้ชื่อ Ziploc แต่ละกล่องมี 25 ถุงขนาด 7#8 นิ้ว มีขายทั่วไปตาม Supermarket เช่น Top Supermarket ของห้าง Centralราคากล่องละ 43 บาท

บรรดาแม่บ้านทั้งหลายนิยมใช้เก็บอาหารเพื่อคงความสด ชะลอการเสื่อมคุณภาพ ส่วนเด็กๆ อาจใช้เก็บของใช้กระจุกกระจิก ฯ ก็เลยเอามาใช้ใส่ของถวายสังฆทานให้เป็นสัดส่วน เพื่อความเรียบร้อยซะเลย

ภาพ 2 Pack ของเสร็จแล้ว ( รองเท้าไม่เกี่ยวนะ)

ภาพ 3-4
เป็น packaging ครั้งก่อนๆ ที่ทําเองเวลาไปถวายสังฆทาน
ใช้ถุงพลาสติกใสใบใหญ่ขนาด 16#28 นิ้ว โดยเอารองเท้าวางล่างสุด

ชั้นถัดมาเป็นกล่องกระดาษ Tissue

แล้วจัดของอื่นๆเช่นถุง Ziploc ที่ใส่ของใช้จากภาพ 2 หนังสือ ฯลฯ ใส่รอบๆให้Balanced และเรียบร้อยสวยงาม

เสร็จแล้วม้วนปากถุงลงมาหลายๆทบ จะเห็นได้ว่าถุงจะดูพองลมน่ารักดี จากนั้นเอาสกอตเทปใสปิดสั้นๆ 1-2 แถบก็พอ

ภาพ4

ก่อนจบจริงขอนํา พระวินัยปิฎก เล่ม ๗ จุลวรรค ภาค ๒ เรื่องพระพุทธานุญาตมาประกอบค่ะ
[๑๔๗] สมัยนั้น ภิกษุทั้งหลายตัดเล็บมือด้วยเล็บมือบ้าง ตัดเล็บมือด้วยปากบ้าง ครูดเล็บมือที่ฝาผนังบ้าง นิ้วมือเจ็บ ภิกษุทั้งหลายกราบทูลเรื่องนั้นแด่พระผู้มีพระภาค … ตรัสว่า

ดูกรภิกษุทั้งหลาย เราอนุญาตมีดตัดเล็บ

ภิกษุทั้งหลายตัดเล็บจนเลือดออก นิ้วมือเจ็บ … ตรัสว่า ดูกรภิกษุทั้งหลาย เราอนุญาตให้ตัดเล็บเสมอเนื้อ ฯ

[๑๔๘] …พระผู้มีพระภาค … ตรัสว่า ดูกรภิกษุทั้งหลาย ภิกษุไม่พึงวานกันให้ขัดเล็บทั้ง ๒๐ นิ้ว รูปใดให้ขัด ต้องอาบัติทุกกฏ

ดูกรภิกษุทั้งหลาย เราอนุญาตให้แคะขี้เล็บได้ ฯ

เรื่องมีดโกน
[๑๔๙] สมัยนั้น ภิกษุทั้งหลายมีผมยาว ได้กราบทูลเรื่องนั้นแด่พระผู้มีพระภาคๆ ตรัสถามว่า ดูกรภิกษุทั้งหลาย ภิกษุสามารถจะปลงผมให้แก่กันได้หรือ ภิกษุทั้งหลาย กราบทูลว่า สามารถ พระพุทธเจ้าข้า ลำดับนั้น พระผู้มีพระภาครับสั่งให้ประชุมภิกษุสงฆ์ในเพราะเหตุเป็นเค้ามูลนั้น ในเพราะเหตุแรกเกิดนั้น … รับสั่งกะภิกษุทั้งหลายว่า

ดูกรภิกษุทั้งหลาย เราอนุญาตมีดโกน หินลับมีดโกน ฝักมีดโกน ผ้าพันมีดโกน เครื่องมีดโกนทุกอย่าง ฯ

เรื่องไว้ขนจมูกยาว
[๑๕๔] สมัยนั้น ภิกษุทั้งหลายปล่อยขนจมูกไว้ยาว ชาวบ้าน เพ่งโทษติเตียน โพนทะนาว่า … เหมือนพวกปีศาจ … ภิกษุทั้งหลายกราบทูลเรื่องนั้นแด่พระผู้มีพระภาคๆ ตรัสว่า

ดูกรภิกษุทั้งหลาย ภิกษุไม่พึงไว้ขนจมูกยาว รูปใดไว้ต้องอาบัติทุกกฏ ฯ

[๑๕๕] สมัยนั้น ภิกษุทั้งหลายให้ถอนขนจมูกด้วยกรวดบ้าง ด้วยขี้ผึ้งบ้าง จมูกเจ็บ … ตรัสว่า

ดูกรภิกษุทั้งหลาย เราอนุญาตแหนบ ฯ

[๑๕๗] สมัยนั้น ภิกษุรูปหนึ่งมีขี้หูจุกช่องหู … ภิกษุทั้งหลายกราบทูลเรื่องนั้นแด่พระผู้มีพระภาค … ตรัสว่า

ดูกรภิกษุทั้งหลาย เราอนุญาตไม้แคะหู ฯ

[๑๕๘] สมัยนั้น พระฉัพพัคคีย์ใช้ไม้แคะหูต่างๆ คือ ทำด้วยทองทำด้วยเงิน ชาวบ้าน เพ่งโทษ ติเตียน โพนทะนาว่า … เหมือนพวกคฤหัสถ์ผู้บริโภคกาม … ภิกษุทั้งหลายกราบทูลเรื่องนั้นแด่พระผู้มีพระภาค … ตรัสว่า

ดูกรภิกษุทั้งหลาย ภิกษุไม่พึงใช้ไม้แคะหูต่างๆ รูปใดใช้ ต้องอาบัติทุกกฏ เราอนุญาตไม้แคะหูที่ทำด้วยกระดูก งา เขา ไม้อ้อ ไม้ไผ่ ไม้จริง ยางไม้ เมล็ดผลไม้ โลหะ กระดองสังข์ ฯ

[๑๖๐] สมัยนั้น ภิกษุทั้งหลายรังเกียจกล่องยาตา ไม้ป้ายยาตา ไม้แคะหูซึ่งเพียงห่อรวมกันไว้ จึงกราบทูลเรื่องนั้นแด่พระผู้มีพระภาค … ตรัสว่า

ดูกรภิกษุทั้งหลาย เราอนุญาตกล่องยาตา ไม้ป้ายยาตา ไม้แคะหู เพียงห่อรวมกันไว้ ฯ

พระพุทธบัญญัติห้ามสวมรองเท้าสีต่างๆ

[๖] ก็โดยสมัยนั้นแล พระฉัพพัคคีย์สวมรองเท้าสีเขียวล้วน …. สวมรองเท้าสีเหลืองล้วน …. สวมรองเท้าสีแดงล้วน …. สวมรองเท้าสีบานเย็นล้วน …. สวมรองเท้าสีดำล้วน …. สวมรองเท้าสีแสดล้วน …. สวมรองเท้าสีชมพูล้วน ชาวบ้านพากันเพ่งโทษ ติเตียน โพนทะนาว่า เหมือนพวกคฤหัสถ์ผู้บริโภคกาม ภิกษุทั้งหลายจึงกราบทูลเรื่องนั้นแด่พระผู้มีพระภาค

พระผู้มีพระภาค ทรงบัญญัติห้ามว่า

ดูกรภิกษุทั้งหลาย
ภิกษุไม่พึงสวมรองเท้าสีเขียวล้วน
ไม่พึงสวมรองเท้าสีเหลืองล้วน
ไม่พึงสวมรองเท้าสีแดงล้วน
ไม่พึงสวมรองเท้าสีบานเย็นล้วน
ไม่พึงสวมรองเท้าสีดำล้วน
ไม่พึงสวมรองเท้าสีแสดล้วน
ไม่พึงสวมรองเท้าสีชมพูล้วน
รูปใดสวม ต้องอาบัติทุกกฏ

พระวินัยปิฎก เล่ม ๕ มหาวรรค ภาค ๒

รองเท้าสีหม่นหมองที่เหมาะแก่การถวายพระได้แก่ สีออกไปทางนํ้าตาล เหลืองอมนํ้าตาล นํ้าตาล นํ้าตาลไหม้ และไม่เป็นลายค่ะ
ที่เคยซื้อถวายก็มียี่ห้อดาวเทียมกับยี่ห้อนกเป็ดนํ้า(แต่คนขายเรียกเป็ดทองค่ะ) จริงๆแล้วได้ทราบมาว่ารองเท้าดาวเทียมทนทานมาก ตอนซื้อมาก็พบว่ารองเท้าดาวเทียมหนักกว่านกเป็ดนํ้า และดูบึกบึนกว่าด้วยค่ะ แต่ในกทม.หาดาวเทียมยากมาก

เรื่องไม่รู้เป็นเรื่องปกติค่ะ เมื่อก่อนตอนถวายสังฆทานใหม่ๆ ยังนึกว่ามีดโกนทั่วไปใช้ปลงผมได้ เลยถวายแต่ Gillette ธรรมดา เพิ่งรู้เมื่อปลายปีที่แล้วว่า ต้องเป็นแบบ Double Edge ที่ถอดแยกได้ถึงใช้ปลงผมได้ โดยใบมีดDouble Edge ตราขนนกคมกริบดีมาก ก็เลยติดต่อบริษัทที่นําเข้าซื้อมาStockเก็บไว้ถวายทั้งด้ามและใบมีดน่ะค่ะ

บริษัทที่นําเข้าจากญี่ปุ่นอยู่ที่เยาวราช ซอยอยู่เยื้องๆคนละฝั่งถนนร้านอาหารจีนฮั่วเซ่งฮงค่ะ เคยซื้อที่นี่ที่เดียว เท่าที่ทราบ Central กับ Lotus ไม่มีขายค่ะ แต่ต้องซื้อเป็นโหลนะคะ เขาไม่ขายปลีก เพิ่งคุ้ยหาใบเสร็จเจอจนได้

ใบมีดDouble Edgeมี 2 รุ่น ขายเป็นกล่อง กล่องละ 20 กล่องเล็ก แต่ละกล่องเล็กมี 5ใบ
รุ่นธรรมดา กล่องละ 430 รุ่นPlatinum Coated Blade (เพิ่งมาใหม่)กล่องสีเหลือง กล่องละ 440

ใบมีดเป็นของนําเข้าจากญี่ปุ่น แต่ด้ามมีดคนขายบอกมาจากจีนเพราะถ้านําเข้าด้ามมีดจากญี่ปุ่นจะแพงมาก คนขายยังเตือนด้วยว่าตอนนี้มีการปลอมใบมีดขนนกขายด้วย

ด้ามมีดที่ขายมีหลายแบบมาก รุ่นที่ซื้อ โหลละ 260
สงสัยอะไรลองโทรถามที่บริษัทที่นําเข้านะคะ 02-222-3784 222-7371
เพื่อความแน่ใจ น่าจะซื้อตรงจากบริษัทซึ่งเป็นตัวแทนนําเข้าและจําหน่ายในภาพห่อมีดโกนที่เห็นน่ะค่ะ
(รูปด้านหน้าและด้านหลัง) มีเบอร์โทรตาม ที่ post ไว้ข้างบนค่ะ (เผื่อดูในรูปไม่ชัด)

บริษัทนี้มีแต่ผลิตภัณฑ์ขนนกเต็มไปหมด แค่ด้ามมีดใน Catalog ของร้านก็เป็นสิบรุ่นแล้ว ที่ตัดเล็บขนนกก็มีหลายรุ่นแถมนําเข้าจากญี่ปุ่นทุกชิ้น คนขายบอกที่ตัดเล็บดีมาก แต่เราไม่ซื้อหรอกค่ะตกอันละ 150 แน่ะ ขนนก 1 อัน ซื้อTrim ได้ตั้ง 4 อันเชียวนะ

ด้านซ้ายเป็นรูปกล่องใบมีดรุ่น Platinumค่ะ (ข้างในมี 20 กล่องเล็ก)
ด้านขวาบนเป็นกล่องรุ่น Platinum (ในกล่องมี 5 ใบ)
ด้านขวาล่างเป็นรุ่นทั่วไป (มี 5 ใบเช่นกัน)
ทั้งหมดนี้ซื้อมาจากบริษัทโดยตรงค่ะ

ถั่วในกำมือ

พระพุทธองค์ตรัสว่า จิตของคนเรานั้น เหมือนกับลิง เราจึงเรียนรู้เรื่องจิตใจของเราได้มากมายจากพฤติกรรมของลิง

ลิงนั้นเกลียดกะปิมาก คงจำกันได้ว่าตอนที่แล้วเราพูดกันเรื่องนี้ ถ้ากะปิถูกมือมันเมื่อไหร่ มันจะถูนิ้วกับพื้นจนเลือดไหลเต็มมือ จนกว่ากลิ่นกะปิจะหาย ในที่สุดกลายเป็นว่า กะปิถึงจะร้ายสำหรับลิง แต่ก็ไม่ร้ายเท่ากับความเกลียดกะปิ ที่มือลิงเป็นแผลเหวอะ ไม่ใช่เพราะกะปิ แต่เพราะความจงเกลียดจงชังกะปิต่างหาก

สิ่งที่เราเกลียดนั้น บ่อยครั้งไม่น่ากลัวเท่ากับความเกลียดชังในจิตใจของเรา ความเกลียดชังหรือพูดให้ถูกคือความรู้สึกอยากผลักไส ซึ่งรวมทั้งความโกรธและความกลัว จึงเป็นเจ้าตัวร้ายที่เราต้องระวังให้มาก ๆ แต่นั่นเป็นเพียงครึ่งหนึ่งของความจริงเท่านั้น นอกจากความอยากผลักไสแล้ว ความติดยึดเป็นอีกสิ่งที่เราต้องระวังไม่แพ้กัน

กลับมาที่ลิงจอมซนอีกที

ในอินเดียบางแห่ง ลิงเป็นไม้เบื่อไม้เมากับชาวบ้าน เพราะมันชอบขโมยผลไม้ในสวน ชาวบ้านจึงคิดวิธีจับลิง กับดักของชาวบ้านก็คือ กระบอกไม้ไผ่ซึ่งตันทั้ง ๒ ข้าง แต่ข้างหนึ่งเจาะเป็นรูเล็ก ๆ พอให้ลิงลอดมือเข้าไปได้

ในกระบอกมีถั่วซึ่งเป็นของโปรดของลิงวางไว้เป็นเหยื่อล่อ

วันดีคืนดี ลิงมาที่สวน เห็นถั่วอยู่ในกระบอกไม้ไผ่ ก็เอามือล้วงเข้าไปหยิบถั่ว แต่พอถอนมือออกก็ติด เพราะกำมือของลิงนั้นใหญ่กว่ารูที่เจาะไว้ ลิงพยายามดึงมือเท่าไหร่ ๆ ก็ไม่ออกกระบอกคามืออยู่อย่างนั้น พอชาวบ้านมาจับ มันก็ปีนขึ้นต้นไม้ไม่ได้ เพราะเหลือมือเปล่าอยู่ข้างเดียว ลงท้ายมันก็ถูกคนจับได

้ลิงหาได้เฉลียวใจไม่ว่า เพียงแค่มันคลายมือออกเท่านั้น ก็เอาตัวรอดได้ แต่เพราะมันยึดถั่วไว้แน่น ไม่ยอมปล่อย มันจึงต้องเอาชีวิตแลก

มีหลายสิ่งที่เราอยากได้ใฝ่ฝัน จนถึงกับยึดเอาไว้อย่างเหนียวแน่น เวลาประสบปัญหา เพียงแค่คลายสิ่งที่ติดยึดนั้นเสียปัญหาก็คลี่คลาย แต่เป็นเพราะเราไม่ยอมปล่อย มันจึงเกิดผลเสียหายตามมามากมาย ไม่คุ้มกับสิ่งที่เรายึดไว้เลย

ความจริง การอยากผลักไสอะไรสักอย่าง ก็เป็นการติดยึดอีกแบบหนึ่งนั่นเอง ทั้ง ๆ ที่ลิงพยายามถูเพื่อกำจัดกลิ่นกะปิไปจากมือ แต่ก็อดไม่ได้ที่จะดึงมือมาดมหากลิ่นกะปิซ้ำแล้วซ้ำเล่า รู้ทั้งรู้ว่ากลิ่นกะปินั้นเหม็น แต่ก็ดมมือไม่ยอมเลิกง่าย ๆ

ในทำนองเดียวกัน ไม่ว่าเราจะเกลียดกลัวอะไรหรือโกรธใคร ก็มักดึงสิ่งนั้นหรือคนนั้นเข้ามาในจิตใจให้ครุ่นคิดเสมอ ไม่ยอมปล่อยไม่ยอมวางเสียที ทั้ง ๆ ที่ยิ่งคิดก็ยิ่งทุกข์

ปล่อยวางเสีย แล้วใจเราจะเบาขึ้นมาเป็นกอง

ความทุกข์ทั้งหลาย ไม่ว่าจะเป็นเพราะพลัดพรากจากสิ่งที่รัก หรือประสบกับสิ่งที่ไม่พึงปรารถนา ที่มันบีบคั้นกดทับจิตใจของเราไม่หยุดหย่อนเสียที ก็เพราะเราไปยึดไปแบกมันเข้าไว้ทั้งวันทั้งคืนมิใช่หรือ

ในหลายกรณี ความทุกข์ก็มิได้มาจากไหน

หากมาจากการยึดติดไม่ยอมปล่อย ดังเจ้าลิงหวงถั่วนั่นเอง

ที่มา http://www.khonnaruk.com/html/verandah/happy/happy_13.html

แก้วนี้หนักมั้ย…?

วิทยากรท่านหนึ่ง
เขาได้ยกน้ำขึ้นมาหนึ่งแก้ว แล้วถามผู้ฟังว่า
“คุณคิดว่าแก้วนี้น่ะหนักมั๊ย???”

มันก็ขึ้นอยู่กับว่าคุณถือมันนานแค่ไหน

ก็ถ้าคุณถือแค่ซักนาทีนึง ….. มันก็ยัง OK นะ
ถ้าคุณถือจนชั่วโมงนึง …… นั่นก็จะทำให้ปวดแขนได้
แต่ถ้าถือไว้ซักวันนึงล่ะ ….. ที่นี้คุณจะต้องเรียกรถพยาบาลแน่ๆ

มันก็น้ำหนักเท่าเดิมแหละนะ ..
แต่ว่ายิ่งคุณถือไว้นานเท่าไหร่ก็ยิ่งหนักเท่านั้น

ถ้าคุณแบกภาระนั้นไว้ตลอดเวลา
ไม่ช้าก็เร็ว เราก็จะไม่สามารถที่จะแบกรับมันได้อีก
แล้วภาระนั้นก็จะเพิ่มขึ้น..
สิ่งที่คุณต้องทำก็คือ วางแก้วลง ผ่อนคลายซักครู่
แล้วค่อยถือมันอีกครั้ง..

เราต้องปล่อยวางภาระต่างๆ บ้าง แล้วเราจะได้รู้สึกสดชื่นขึ้น
เพื่อที่จะสามารถดำเนินชีวิตต่อไปได้..
เมื่อกลับบ้านแล้ว จงวางภาระต่างๆ ที่ๆ ทำงานไว้
อย่าแบกภาระนั้นกลับไปด้วย
เพราะยังไงก็ตาม..
คุณก็สามารถจะแบกมันได้อีกครั้งในวันพรุ่งนี้ ..

พัก และ ผ่อนคลายเสีย…